Auteur: Marja Karsten

Equador | Galapagos eilanden

Blog Equador

Equador | Galapagos eilanden

 

Puerto Ayora:  11.02.2016

Weer in Guayaquil hebben we anderhalve dag voor dat we naar de Galapagos vliegen. We proberen contact te krijgen met het bureau  dat onze auto verscheept, wat niet lukt. Dan er naar toe. Als we daar zijn blijkt dat veel niet is geregeld. paar dingen houden ons de komende dag mooi bezig. Over de auto schrijf ik een apart verhaal als we weten hoe het verder gaat. We hadden van het reisbureau voor de cruise naar de Galapagos al bericht gekregen dat onze vlucht een paar uur later vertrekt. Op het vliegveld aangekomen staat de vlucht niet op het bord.
Navraag bevestigd dat everything is allright . In de vertrek hal zijn maar een paar mensen… Er komt een vliegtuig en het blijkt onze, we verwachten in een leeg vliegtuig te stappen maar wat schetst onze verbazing, het zit bijna helemaal vol, komt uit Quito en wij zijn de rest..

We landen op Isla San Christobal, betalen onze $ 100 pp en worden door onze gids en mede reizigers ontvangen. Op naar de boot, de Daphne. Omdat het al laat in de middag is gaan we alleen nog naar het bezoekers centrum.

Die nacht varen we naar Isla Santa Fe en doen bijna geen oog dicht, we rollen in ons bed van links naar rechts en van boven naar beneden…

Het bijzondere van Santa Fe zijn de cactus bomen en de gele land leguanen. Mooie beesten maar ik had ze veel groter verwacht….Daarna kon er gesnorkeld worden. Jos heeft de eerste en de laatste dag haaien en een mooie rog gezien. Ik bleef aan boord omdat ik jaren geleden slechte ervaringen had met het snorkelen.

 

’s middags naar Isla Plata Sur. Weer leguanen, cactussen enz. Na het diner zette de boot full speed richting Isla Genovesa. Het geschommel lag Jos zwaar op de maag en dus heeft hij alles er maar weer uitgegooid. Daarna ging het beter en sliepen we goed.

Vroeg in de morgen op de Darwin Bay Beach aan land tussen zeeleeuwen door dan een kleine wandeling waarbij we de roodvoet bubees, die alleen in de bomen leven, en de blauwvoet bubees, die alleen op de grond leven, en hun jongen van dichtbij konden bekijken.

Natuurlijk nog meer vogels en bijzondere planten. We liggen in de Darwin bay waar  middags weer gesnorkeld kan worden. Aan het eind van de dag weer aan land bij de Prince Philips Steps voor een wandeling tussen de vogels met als high light aan het eind een kleine uil waarvan er maar zeer weinig op het eiland zijn. s’avond varen we terug naar Isle Bartolome.
We slapen goed, je begint aan het geschommel te wennen, en landen de volgende morgen op Bahia Sullivan.  We lopen over een enorme vulkaanvlakte. Verder naar Isla Rabida.

Daarna weer snorkelen, ik probeer het toch maar eens en het lukt. Aan het eind zwemt een kleine Galapagos pinguïn, de 3e kleinste van de wereld en solitair levend, een stukje met ons mee. Jos zag tijdens het snorkelen 2 haaien onder zich.

Die middag een kleine wandeling naar een Laguna met 3 flamingo’s die alleen op de Galapagos voorkomen en waarvan de wetenschap geen idee heeft hoe die daar gekomen zijn. Die avond varen we verder naar ons eindpunt voor de kust van Santa Cruz.

Vroeg in de morgen nog een bootstour in het mangrove bos om de waterschildpadden te zien. Eerst waren ze niet te vinden maar wat later kwam er toch hier en daar een kop boven water. Het hoogtepunt was twee parende schildpadden wat met veel gespetter gepaard ging.

De cruise was voorbij en we werden naar het vliegveld gebracht dat op het eilandje Baltra ligt voor de kust van Santa Cruz.  Daar stond iemand ons op te wachten en bracht ons met de veerboot over naar Santa Cruz alwaar de taxi ons naar ons hotel in Puerto Ayora bracht. “Het” toeristen centum op dit eiland. Het hotel leek redelijk totdat er middags zo’n 60 kinderen kwamen die het hele hotel in bezit namen. kregen een andere kamer maar zo heel gelukkig waren we toch niet met de situatie.

 

 

 

Guayaquil:  13.02.2016

In Puerto Ayora Voornamelijk de foto’s en website bijgewerkt, en het Darwin centrum bezocht waar we ook eindelijk de grote schildpadden zagen. Alhoewel we er op de heenweg een hadden gezien die voor ons de weg overstak. Vrijdagmorgen werden we al vroeg opgehaald en naar het vliegveld gebracht. In het begin van de middag waren we weer in Guayaquil. Gebeld hoe de stand der dingen is wat betreft het verschepen van de auto.
Het blijkt dat Jos er toch zelf bij moet zijn, waarschijnlijk de 22 februari. Dus maar een flex vlucht geboekt omdat je nooit weet of er toch niet weer wat veranderd. Door het verschuiven van de datum hebben we een nieuw visum nodig voor de auto.
Van het vliegveld direct naar het betreffende ministerie maar daar konden ze ons niet verder helpen. Een vriendelijke medewerker ging nog wel even uitzoeken waar en hoe we dat hier in Guayaquil konden regelen. Maar daarvoor ontbreekt ons de tijd en het zou al met al bijna $ 500,- moeten kosten. Ons hotel is er vlak naast dus eerst daar maar naar toe. Liggend bij het zwembad zei Jos, weet je wat, we rijden morgen naar de grens ( 260 km ) en proberen het daar want daar is het dagelijks werk.

Vroeg naar bed en vroeg weer op, tegen 7 uur rijden we weg en 3 uur later zijn we aan de grens met Peru. Hoe het daar gaat lees je in het auto verhaal. Om 10 uur s avonds zijn we weer terug eten en drinken nog wat en duiken het bed in, laat voor ons doen…
Ook wat later weer op, wat uitgebreid ontbijten en tegen 12 uur schecken we uit en gaan de komende 7 uur in de lobby zitten wachten

Om 21.45 uur vliegen we terug naar huis. De auto parkeren we zolang bij het vliegveld tot Jos hem op haalt en weg brengt…..

 

Guayaquil:   26.04.2016

De auto heeft uiteindelijk tot 22.04.2016 op het vliegveld gestaan, het bleek bijna onmogelijk de auto door de douane te krijgen, eerst hoefde ik er niet bij te zijn dus hebben we de sleutel van de auto en het geld voor de parkeerplaats opgestuurd wat een probleem veroorzaakte omdat geld niet zomaar met de post mag worden ingevoerd, daarna was het voor onze agent in Guayaquil erg moeilijk de auto van de parkeerplaats te mogen halen (het was gelukkig een goed bewaakte parkeerplaats).

Toen we een foto ontvingen met de auto in een zeecontainer dachten we dat hij eindelijk door de douane zou gaan, fout gedacht, kregen we een bericht dat ik bij de douane formaliteiten toch zelf aanwezig moet zijn

Maandag de 24.04.2016 naar Guayaquil gevlogen kom ik s’avonds in het hotel werd ik gebeld om noch die zelfde avond naar het bureau van de agent te komen, er werd me daar verteld dat de auto 10 dagen te laat is afgeleverd in de haven (de visum voor de auto was verlopen). De te betalen boete was per dag $ 400,- US  (het gemiddelde jaarsalaris van een Ecuadoraan) er volgde nog een heftige discussie maar uiteindelijk moest ik wel betalen.

Afgesproken dat ik de volgende morgen van het hotel wordt opgehaald om naar de haven te gaan om de douane formaliteiten af te wikkelen, op het haven terrein moesten we een lange tijd wachten voor dat onze container werd geopend om de auto te inspecteren, toen ik de auto uit de container reed bleek het wel veel belangstelling te trekken, van alle kanten kwamen havenwerkers, douaniers en soldaten om de auto te bekijken en iedereen wilde er natuurlijk ook nog foto’s van maken.

Na een grondige inspectie heb ik de auto weer in de container geplaatst en werden er een aantal zegels aangebracht, we zijn toen naar de uitgang van het haven terrein gegaan, we kregen daar een mededeling dat er nog een douanier de auto wilde inspecteren waarbij ik aanwezig moest zijn, dat heb ik toen geweigerd omdat ik het helemaal zat was en ik ook nog die zelfde avond terug naar huis zou vliegen.

De betreffende douanier kwam persoonlijk nog naar ons toe omdat we inmiddels al van het haven terrein waren afgegaan, er ontstond een levendige discussie waarbij uiteindelijk een oplossing werd gevonden om mijn agent een volmacht te geven dat hij in mijn naam de controle zal bijwonen. er werd midden op een stoffige straat een volmacht voorbereid en die ik heb getekend zonder te weten wat er in stond.

Het vliegtuig naar huis heb ik nog wel gehaald maar het heeft nog een paar weken geduurd voordat we een bericht kregen dat de container met onze auto veilig op zee onderweg was.

 

 

 

Peru | North Amazonas

Blog Peru Blog South America

Peru | North Amazonas

Nambala:  19.01.2016

We gaan wat cultureelst doen en bezoeken de Huaca del Sol y de la Luna, archeologische plaatsen bij Trujillo, het zand van de woestijn had hier de resten van een stad en tempel begraven.

Alleen de piramide van de zon stak er nog boven uit

 

 

 

Daarna rijden we naar de badplaats Huanchano waar we een kampeer plek vindenDe volgende morgen vroeg rijden we langs het strand en ziende vissers met hun riet bootjes.

Na een saaie rit komen we in Chiclayo. Onderweg had Jos een kleine lekkage ontdekt. Bij het hotel konden ze ons een garage aanbevelen.
Wij daar naar toe, zij zoeken en niets vinden. Wel hebben we daar de olie en andere vloeistoffen laten verversen. Daarna maar een drankje bij het zwembad gedronken. Even relaxen.

Een lange rit van 400 kilometer brengt ons van de zee weer in de bergen, de provincie Amazonas. We verblijven een paar dagen in Chachapoyas.

De auto lekt nog steeds, wij weer opzoek naar een garage. Nou ja garage, een klein mannetje blijkt de expert voor radiatoren. Draait de heleboel uit elkaar, vindt ook niks, en schroeft het geheel weer samen.Als ik vraag wat het moet kosten wil hij € 35,– , dat vond ik wel wat te veel en zei dat de helft meer dan genoeg was. Hij weg om zijn baas te vragen, natuurlijk was dat ook OK.

 

Ondertussen had ik een dag trip naar Kuelap geboekt. De volgende morgen worden we bij het hotel opgehaald. Het is bijna 3 uur rijden over een onverharde kronkelende bergweg. Daarom niet zelf rijden.

Kuelap ligt net als Machu Picchu boven op berg. Na een wandeling van 2,5 km kom je bij een nog door groen overwoekerde ruïne. .Het is nog slecht ontsloten maar er wordt gewekt, door Fransen en Zwitsers, aan een gondelbaan dat het een stuk makkelijker maakt.

Een tropische regenbui ontlaad zich vlak voor we terug zijn, het is gelukkig net droog als we bij ons hotel aankomen.
Gesticht door de Chachapoyas, maar kort door de Inka’s bezet en door de Spanjaarden links laten liggen was het volkomen vergeten. Nog niet zo lang geleden werd het weer ontdekt en als een van de belangrijkste argeologische plaatsen, gelijk aan Mchu Picchu gezien. Morgen gaan we naar de grens met Ecuador.

 

Jetzt mal was kulturelles, bei Trujillo besuchen wir die Ausgrabung Huaca del Sol y de la Luna. Übernachten im Bade Ort Huanchano, am nächsten morgen sehen wir die Fischer mit Ihre Stroh boten. Wir fahren,noch immer durch die Wüste, nach Chiclayo zur übernachten. Eine lange Fahrt von 400 km bringt uns wieder in die Berge nach Chachapoya. Wir sind im Regenwald der Region Amazonas. Hier gibt es das fort von Kuelap. Erst vor 30 Jahre entdeckt und als sehr wichtig empfunden, genau so wichtig wie Machu Picchu. Mann ist dabei ein Seil Bahn zu bauen die die Anfahrtszeit um 2 Stunden verkürzt. Unser letzte Tag in Peru geht bis kürz vor die Grenze nach Ecuador.

Auf der Fahrt nach Chiclayo gückt Jos, einfach mal so unter das Auto und sieht einige kleine Tropfen. In Chiclayo zur eine Werkstatt, die Kücken nur und finden nichts. Also weiter nach Chachapoya, wir verlieren noch immer Flüssigkeit aber wissen jetzt das es aus das Kühlsystem kommt.
Wieder zur Werkstatt, ein kleiner alter Mann ist der Radiator Experte. Schraubt alles ab und findet natürlich auch nichts, und will dann auch noch ein Haufen Geld! Nicht mit mir!
Wenn wir zur Grenze fahren Gießen wir immer Flüssigkeit nach. Am nächsten morgen liegt auch Wasser auf den Boden. Wir müssen weiter über die Grenze nach Ecuador.
Die Straße ist ein Sand weg. Auf der Karte steht das dass 120 km so weiter geht. Alle 20 km nachschauen und Wasser nachfüllen und hoffen das wir Vilcabamba erreichen, der nächste größere Ortschaft.
Nach 60 km aber die Erleichterung, eine neue Beton Straße! Wir erreichen das Hotel und fragen nach eine Werkstatt. Ein junger Mann der englisch spricht begleitet Jos dahin. Der Werkstatt eigner schickt den weiter zur seinem Bruder der mehr Ahnung hat. Der legt Sicht erst mal unterm Auto und kuckt minutenlang. Kommt hoch und zeigt  Jos ein kleines Loch oben in ein Schlauch, verursacht durch ein verbindungs Ding vom nebenliegende Leitung. Gefunden!  Ein Taxi soll ein Ersatz Schlauch aus der nächste Großstadt holen und morgen um 11 das Auto wieder fahrtauglich sein.
Und so war es dann auch……

Peru I Cordillera Blanca | Canon del Pato

Blog Peru Blog South America

Peru I Cordillera Blanca | Canon del Pato

Chimbote:   18.01.2016

Een dagtrip naar Lagunas Llanganuco. 50 km ten noorden van Huaraz buigen we rechtsaf.  

Een onbevestigde weg van 25 km slingert omhoog naar 3850 meter waar de meren liggen.

De hellingen zijn tot op grote hoogte bewoond door de indiaanse bevolking. Ze bewerken hun kleine akkers zoals we zien voornamelijk nog met de hand.

We bevinden ons hier midden tussen de bergen met toppen boven de 6000 meter. De witte gletsjers blinken in de zon. Blanca…..

Op de weg terug heeft Jos het nationaal gerecht gegeten, Cuy (cavia

Van Huaraz via de Canon del Pato naar Chimbote aan de kust. Een rit van 200 km waar we
de hele dag voor nodig hebben

Hier komen de Cordillera Blanca en Cordillera Negra bij elkaar. Tot aan de Canon is het een normale asfalt weg. In de Canon is het nog 1  baan die kronkelt door 35 tunneltjes, ooit gebouwd voor een spoorlijn.

Het ravijn is behoorlijk diep, ik kijk maar liever vooruit…

Daarna houd het asfalt op en het dal en de weg breder, we hebben nog 70 km piste voor de boeg. Onze auto is natuurlijk gemaakt voor zoiets maar dan moet je hem niet ombouwen tot kampeer auto. Met een gangetje van 20 km sukkelen we voort en genieten volop van de
omgeving ondanks het gerammel van de potten en pannen en wat we al zo meer aan boord hebben. We willen onderweg eten maar vinden geen geschikte plek. Het is onvoorstelbaar dat in deze onherbergzame omgeving nog mensen kunnen leven. Als er ook maar ergens een beetje groen is staan er huizen en verbouwen ze wat.
Als we om 4 uur de grote weg bereiken gaan we daar eerst maar eten. Na nog een dik uur rijden komen we in ons hotel in Chimbote.

In die Nähe von Huaraz machen wir ein Tages Ausflug in die bergen zu 2 kleine Lagunen. 25 km Piste in Schlangen Linie der Berg hoch. Überall wohnen und arbeiten die Einwohner auf deren kleinen Acker. Rund herum sind die 6 tausender Berge.

 

Dann wieder weiter Richtung Küste. Wir nehme die Route durch die Canon del Pato

Die Straße ist sehr schmal und geht durch 35 Tunnel, aber noch asphaltiert. Aber irgendwann haben wir noch 70 km Piste zu meistern….und mit nur 20 kmh dauert das…am Abend erreichen wir die  Chimbote.

Peru | Arequipa Lima

Blog Peru Blog South America

Peru | Arequipa Lima

Huaraz:   16.01.2016

In Tacna was het onverwacht gezellig, na geld gewisseld te hebben en een ronde om de Plaza kwamen we in een leuk restaurant waar we een kleinigheid aten. En lekker dat het was!

Van Tacna naar Arequipa gaat het weer door woestijn gebied en dat zal tot Lima zo blijven weten we nog van de vorige keer

Een klein hotel midden in de stad maar een paar blokken verwijderd van de Plaza. Dus direct na aankomst wat gaan eten en rondgelopen. Jos kon zich nog veel herinneren maar ik niet.

Alleen het klooster kwam me nog bekend voor.

Vanaf onze hotel kamer kunnen we daar een klein blauw stukje van zien. Op 6 Januari zijn we weer het zenit gepasseerd. Ergens tussen Tacna en Arequipa . Van Arequipa naar Pisco, een nostalgische toer, dit stuk deden we ook al in 2004.

Omdat de afstand te groot is overnachten we in/bij Hotel Puerto Inca op de campingplaats direct aan zee. Als we ons douchen verwonderen we ons er over dat de zeep niet schuimt, geen wonder het water is zout! Zeewater dus! Dat geeft niet bepaald een schoon gevoel..

We volgen de Pan American langs de kust. In Nazca is er niet veel veranderd. De toren van waaraf je de figuren kunt zien staat er nog net zo, alleen moet je nu entree betalen en staan er een paar souvenirs kraampjes. Dan naar Ica, naar de lagune met de zandduinen

Daar heeft de commercie toegeslagen, het is een grote kermis. Jammer maar dat heet vooruitgang en die zie je wel overal. Vergeleken met 12 jaar geleden is er veel nieuwbouw en nieuwe wegen. Dan naar Paracas, het kleine vissersdorp waar we toen zo lekker hebben gegeten met die trommelende zwarte muzikant We hebben er weer lekker gege
ten en de zelfde muzikant gaf weer een perfect concert. Alleen zijn er veel hotels bij gekomen bijna tot aan  Pisco.
Hier slapen we en gaan de volgende dag in alle rust op pad, tot Lima is het niet zo ver dus tijd om inkopen te doen en de auto te laten wassen.

Zondagmorgen om 7 uur vertrokken, dan denk je dat er niet veel te doen zal zijn op de autobaan. Zo niet in Lima, de stad leeft volop, we missen een afslag en belanden in de stad. Moeten langs de grootmarkt, het verkeer is een grote chaos maar wel leuk om mee te maken.Van Lima naar Barranca nog langs de zee, dan buigen we rechtsaf richting bergen.

We lunchen op 4000 m hoogte, dat merk je weer meteen. Alles lekker rustig doen! Nu in Huaraz, lekker koud op 3000 m, dus maar een hotel. Campings zijn hier zo wie zo niet.

Chili | Atacama woestijn

Blog Chili

Chili | Atacama woestijn

Iquique  04.01.2016

San Pedro is Het toeristen centrum voor de Salar de Atacama, het bestaat uit hostels, restaurants, toeristenshops en reisbureau’s. We boeken daar een 4 daagse Tour naar Bolivië

 

 

Zelf staan we op een, weer zeer, eenvoudige camping in het centrum met een eigenaar die alles goed vind, ook dat we daar de auto laten staan tijdens ons Bolivia bezoek.

 

Voor we vertrekken hebben we een dag tijd om de Salar de Atacama te bekijken.

We laten ons drijven in het zout meertje, fotografen de flamingo’s bij het Laguna Caixa doen onderweg de was, want dat mag niet op de camping vanwege water sparen.

Nadat we terug zijn gekomen van Bolivia komen op de camping waar onze auto nog braaf staat te wachten.

We besluiten verder de gaan omdat we San Pedro wel gezien hebben.

Via Calama naar het noorden richting Iquique. Alleen maar woestijn, en niet de allermooiste. Calama is een mijnsta

We gaan er aan voorbij, de komende paar honderd kilometer word het niet veel beter. Geen geschikte plek om te overnachten, en zo belanden we in Iquique waar we ons de luxe van een dag rust gunnen in een fijn hotel met blik op zee..

Iquique heeft een leuk oud centrum waar wij in een leuk restaurants gaan eten. Wordt het hoofdgerecht geserveerd bij de tafel naast ons valt Jos bijna van zijn stoel! Chips met salsa, en ze eten dat ook nog met mes en vork!!!!

Wordt het hoofdgerecht geserveerd bij de tafel naast ons valt Jos bijna van zijn stoel! Chips met salsa, en ze eten dat ook nog met mes en vork!!!! Helaas is mijn Spaans niet al te best, als ik geweten had dat zoiets op de kaart staat….Dat past ook goed bij ons luxe hotel met oceaan zicht. Na het afzien in Bolivia en een lange reis door de woestenij gunnen we ons dit

Onze laatste dag in Chili, weer een lange, zo goed als rechte weg, door de woestijn.
Dit zal zo blijven tot Lima. zoals gebruikelijk word er tussen de middag in de hitte en brandende zon nog wel even gekookt.

 

Bij de grens ging het allemaal zonder problemen en redelijk vlot. Zelfs de verzekering afsluiten voor de auto was binnen 10 minuten bekeken en koste nog geen € 7,00.
Na 45 km zijn we in Tacna. Hier blijven we vannacht en gaan morgen verder naar Arequipa.

Von Salta über den Pass Jura nach San Pedro de Atacama. Das Städtchen besteht nur aus Restaurants, Hostels und Reisebüros. Wir buchen eine 4 Tage Rundfahrt durch Bolivien aber vorher haben wir noch einen Tag um der Salar de Atacama an zu sehen. Der nächste Morgen werden wir mit ein kleinbus abgeholt die uns zur Grenze mit Bolivia bringt. nach 4 Tage kommen wir wieder zurück auf der Campingplatz und entscheiden wir uns los zu fahren, wir haben San Pedro sat.
Nun Richtung Calama, einen Minenstadt, und viel weiter weil die nächste hunderte Kilometer die Landschaft leer und Wust ist. So enden wir in ein schönes Hotel in Iquique mit Blick über die Pacific und ruhen erst mal ein Tag !

Bolivia | Salar de Uyuni

Blog Bolivia Blog South America

Bolivia | Salar de Uyuni

San Pedro : 03.01.2016

De volgende morgen om 4 uur op om de zon op te zien komen boven de Salar de Uyuni. grootste zoutvlakte van de wereld.

Helaas wolken voor de zon. Na een rondwandeling op het eiland Incahuasi genieten we van een koud picknick ontbijt.

 

Daarna gaan we over de zoutvlakte verder en maken een foto stop waar vooral de meiden zich uitleven in alle mogelijke poses en spielerei met fles en speelgoed dinosaurus.

Door de oneindige zoutvlakte verdwijnt het perspectief.

 

 

 

In de stad Uyuni nog een bezoek aan het trein kerkhof, dan brengen we de zussen naar het vliegveld en gaan naar het reisbureau en nemen afscheid van onze chauffeur.

Uyuni maakt zich klaar voor de Dakar rally die daar over een paar dagen komt.

Een paar uur later gaan we verder met een nieuwe auto en we bereiken deze middag het hoogste punt van de tour namelijk 4950m. Tegen de avond bereiken we ons laatste hostel deze ligt ook boven de 4000m, het beste van allemaal, voor een korte nacht. De volgende morgen om 5 uur vertrekken zodat we op tijd aan de grens zijn waar de volgende groep  klaar staat. Wij gaan met de bus weer naar San Pedro terug.

 

 

Der Kleinbus holt uns ab und bringt uns zu Grenze Bolivien, wo wir umsteigen in 6 Personen Geländewagen. Mit uns sind 2 nette Mädels aus München und 2 aus USA. Wunderschön ist der Landschaft, Lago Blanca, Lago Verde und Lago Colorado, alle mit Flamingos, die Farben kommen von die Mineralien und Algen im Wasser.
Wir übernachten in ein sehr einfache Unterkunft , 6 Bett zimmer und keine Dusche. Am nächsten Tag weiter, genau so schön und enden im Salzhotel in San Juan.
Um 5 morgens dann zur  Sonnenaufgang über der Salar de Uyuni, aber, Wolken …
Frühstück in die Kälte, danach Foto Spielerei auf der Salar. 
yuni Fahrer und wagen gewechselt haben, fahren wir wieder loss. Uyuni bereitet sich vor für der Dakar Rally die in einige Tage vorbei kommt.Nachdem wir der Züge Friedhof in Uyuni besucht haben, die beide USA mädels zur Flughafen gebracht und in U
Noch eine Übernachtung und wieder früh auf damit wir rechtzeitig an die Grenze sind wo der nächste Gruppe wartet.

Argentinië | Salta

Blog Argentina Blog South America

Argentinië | Salta

Argentina | Salta  26.12.2015

Van Mendoza naar Salta.

Na een voorspoedige reis komen we aan in Mendoza. Alleen staat er geen taxi op ons te wachten. Goed dat je computers hebt waarop je het nodige bewaard. We vonden het telefoon nummer van Salentein. Gebeld, de taxi was besteld en

bevestigd. Ze gingen er achteraan. Het bleek dat de taxi-chauffeur niet te bereiken was. Gelukkig kwam er direct een ander zodat we een goed uur later lekker op het terras van de Posada zaten te lunchen. De auto stond braaf op ons te wachten. Zondagmorgen hem rijklaar gemaakte, daarna wezen lunchen bij de buren, wijngoed Lazul, 5 gangen met bijpassende wijnen, we konden geen pap meer zeggen…
We blijven een dag langer in de Posada omdat we allebei behoorlijk verkouden zijn en een dag acclimatiseren ons goed doet.

Dinsdag dan op weg naar het noorden. Via Uspallata naar Barreal, als het ware langs de voet van de Andes. We overnachten op de Municipal camping van Barreal,” het Paradijs” aldus de auteur van de Lonely Planet, maar die heeft wel een hele rose bril op hebben we al vaker gemerkt!
Armoe is troef aan deze kant van Argentinië, zo ook in Barreal, maar de camping heeft vrij nieuw en schoon sanitair.

Even weer wennen aan het slapen in de
auto, maar binnen de kortste keren zitten we weer in onze routine. ’s Morgens om 10 is koffie drinken tijd, alleen is het hier 1 grote woestijn en schaduw niet voorhanden, ook het koken bij harde wind vergt weer enige oefening, een groot stuk vlees vliegt van het bord.

De tweede nacht slapen in San José de Jachal, hier worden we om half 1 ‘ s nachts gewekt door keiharde muziek, ze zijn de feestavond voor morgen, kerstavond, aan het voorbereiden. Na een half uur Jos er maar eens naar toe, ze hadden niet door dat er mensen op de camping stonden….daarna goed geslapen.

 

Het blijft een woest en ledig land, bergen en valleien, bochten en kilometers rechte wegen, wel mooi.
De camping in San Blas is er een van het primitieve soort gerund door een bevlogen, aardige doe het zelfer. Laat ons vol trots zien wat hij zo al gemaakt heeft, kippen, eenden, kalkoenen en honden omringen ons. Hij neemt ons mee naar het irrigatie bekken, neemt een duik en aangezien het erg warm is volgt Jos zijn voorbeeld. Gelukkig is dit een rustig oord voor kerstvond, wat in Argentinië gevierd wordt met knal en vuurwerk, vroeg naar bed en geslapen als een bl

Cafayate is het tweede wijngebied van Argentinië met cactussen in de wijngaard, helaas is op 1e kerstdag alles gesloten. De eerste camping was een zandbak en vol, de twee paste ons beter, klein en rustig…… Tot om middernacht ergens in de buurt het feest weer begon, keiharde muziek tot in de kleine uurtjes

 

Het eerste deel van de weg richting Salta gaat door de bergen met mooie uitgesleten rotsformaties. Salta ligt in een breed dal en is gewoon een grote stad. We zijn in een klein hotel, Villa del Virrey, koloniaal huis met maar 8 kamers. Vanwege de slechte nacht en een nog niet volledig uitgeziekte verkoudheid hebben we er maar een nachtje bij geboekt, gaan we morgen Salta wel bekijken.
Het centrum van Salta, uitgezonderd rondom de Plaza, is niet bijzonder. Er zijn nog wat oude gebouwen en er staat een kathedraal. Voor ons blijft Mendoza de mooiste stad van Argentinië.

Zondagmorgen in Salta, lekker rustig het centrum rondom de Plaza bekeken.
Daar staan nog wat oude gebouwen en een kathedraal waar we net de zegen ontvingen toen we even gingen kijken. Lekker gegeten en de middag in het tuintje en poedelbadje doorgebracht. Toch hebben we
wat opgelopen want we hadden een slechte nacht en Jos diarree.

 

 

De volgende morgen via Jujuy naar Susques, onderweg heb ik het stuur overgenomen omdat Jos niet fit was. Overnacht in een Refugio en de volgende morgen de grens over op de Juma pas naar San Pedro de Atacama.

 

Salta | 26.12.2015

Nach eine gute Reise in Mendoza angekommen warten wir auf unsere Taxifahrer, aber nein, nicht da. Nach einige Telefonate, gut wenn man im Computer alte Mails aufbewahrt mit Telefon Nummer, mit Salentein kam ein Ersatz wagen. Eine Gute Stunde später saßen wir auf die Terrasse der Posada beim Lunch.
Am Sontag er Defender fertig gemacht, dann ein schönes Essen und trinken beim Nachbar Weingut.
Wir bleiben ein Tag länger weil wir noch sehr erkältet sind.
Am Dienstag dann über Upsallata nach Barreal, die Reise Routine kommt schnell wieder, Kaffee um 10 auch wenn kein Schatten ist, Essen und kochen bei Sturmwind (steak fliegt vom teller)
Auch dieses Teil Argentinien ist Wüste und kaum bewohnt,  Berge und Täler, Kilometer gerade Wege ohne Verkehr.
Auf der Camping in San José de Jachal wird das Festzelt fertig gemacht für morgen, Heiligabend, nachts um 12 wird lautstark die Musikanlage getestet.
San Blas der nächste stop. Kleine Camping geführt von einen Bastler der sehr stolz alles zeigt, abtaucht im Irrigation Becken weil es zu warm ist, Jos dann auch rein springt… Hühner, Enten und Hunden begleiten uns…
Cafayate ist der 2e Weingegend Argentinien, leider am Weihnachten alles zu, nix mit Weinprobe!
finden eine kleine ruhige Campingplatz ….. Bis um Mitternacht irgend in der Gegend die Party wieder los geht bis in die frühe morgen Stunden.
Jetzt in Salta, kleinens Hotel, kolonial Haus. Bleiben hier zwei Nächte damit wir wieder unser Schlaf bekommen.

Am Sontag Salta angesehen. Um der Plaza sind noch einige Altbauten und der Kathedrale. Der Mittag im garten, mit kleiner Pool, verbracht.

Nach einem schlechte Nacht weiter Richtung Susques wo wir übernachten in ein Refugio. Über Pas Juma, Grenze Chili,

 

Blog Chili Blog South America

Chili | Santiago

Santiago   06.02.2015

We vertrekken vanuit Mendoza met een lijnbus naar Santiago, de reis gaat over een schitterende pas over het Andes gebergte. de reis duurt veel langer dan geplant door alle gedoe aan de grens met name de controle op fruit en vlees, alle bagage wordt gecontroleerd.

We komen later dan gepland aan in Santiago, we hebben een hotel in het centrum geboekt en we maken s’avond nog even een gezellige wandeling door de stad.

De volgende morgen maken we een stadswandeling,
we lopen langs de Av. O’Higgins naar de gezellige stadswijk Bellavista deze ligt aan de noordkant van de rivier Mapocho, deze rivier loopt dwars door het centrum, parallel aan deze rivier liggen twee stadsparken Parque Forrestal en Balmaceda

Santiago is een grote stad met circa 5 miljoen inwoners maar het centrum is redelijk overzichtelijk, de kwaliteit
van de winkels vallen een beetje tegen je ziet er bijvoorbeeld geen internationale winkelketens en de kwaliteit van de restaurants zijn ook niet denderend.

De volgende morgen bezoeken La Moneda het regeringspaleis, voor dit paleis staat een groot standbeeld van Salvador Allende.In de namiddag nemen we een taxi naar het vliegveld en vliegen met Air France via Parijs terug naar Berlijn.

Argentinië | Patagonia/Coast/Terra del Fuego/Perito Moreno

Blog Argentina Blog South America

Argentinië | Patagonia/Coast/Terra del Fuego/Perito Moreno

Argentina | El Calafate 08.01.2015

We merken aan de drukte bij de grens dat we in een toeristische omgeving zijn. Het kostte ons bijna anderhalf uur om weer in Argentinië te komen.

Nu op weg naar El Calafate. Het waait vandaag zo hard dat we bij het uit- en instappen de deur met twee handen moeten vasthouden.De camper opbouw van Kees is zelfs een paar centimeter verschoven.

 

Aan het eind van de dag gearriveerd in El Calafate. en Corry waren hier 10 jaar geleden ook al. Er is in intussen veel veranderd, meer huizen, betere infrastructuur en winkels.

Op naar de gletsjer Perito Moreno, want daarvoor komen alle mensen hier.

Over vele trappen  dalen we af tot bij de voet van de gletsjer en genieten van de spectaculaire blik op het hemelsblauwe ijs.

We overnachten op camping Lago Roca, de mooiste tot nu toe waar we een reuze plek hebben en bijna blik op de gletsjer.
we rijden op een grote afstand aan de granietberg FitzRoy voorbij en Laguna de Los Tres.

Na een rustdag gaan we verder over de beroemde weg 40 richting noorden, het is voor het grootste deel nog een piste.

 

Voor we naar Chilo Chico gaan waar we weer over de grens met Chili gaan overnachten we nog een keer op een eenvoudige camping midden in de woestijn.

 

El Calafate is das nächste Ziel, Perito Moreno, der große Gletscher verzaubert uns. Der schöne Campingplatz am Lago Roco lasst uns eine Tag Urlaub nehmen..  Über das letzte Teil Piste der Straße 40 hoch zur Grenze mit Chili bei Los Antiguos.

 

 

Voor het vervolg van het reisverslag zie Chili:  Futaleufu 15.01.2015

 


Argentina | Ushuaia  03.01.2015

Op tijd opstaan en na een lekker ontbijtje op weg naar Usuhaia. Eindelijk veranderd het landschap. De eerste heuvels, en even later de eerste bomen. Dan zien we de echte bergen met sneeuw en het eerste water. Echt indrukwekkend. Om 2 uur zijn we in het hotel en zien bij de receptie dat Kees en Corry er ook al zijn, maar niet op hun kamer.
We besluiten eerst wat te gaan eten en gaan de stad in. En jawel, ze komen ons tegemoet lopen. Een hartelijke begroeting, daar moet op gedronken, en gegeten worden. ’s Middags komt hun kampeer auto al. Een pick up met camper cabine.

De volgende dag eerst inkopen gedaan en toen naar de camping in het natuurpark. Tierra del Fuego gereden. Het begint langzaam te regenen, en te regenen…. Kunnen niet zelf koken maar er is een restaurant waar de kachel lekker brand. We gaan er zo dicht mogelijk bij zitten omdat je met die regen toch wel koud wordt.

Het houd niet op en gelukkig is het campertje net zo groot dat we met zijn vieren binnen kunnen zitten. Een glaasje wijn, een zoutje en een paar spelletjes Rummie.

Morgen de reis naar het noorden beginnen. De volgende dag is het gelukkig droog en het gaat dezelfde weg terug naar de Chileense grens. We willen weer in de zelfde Hosteria overnachten maar die is vol. Daar wordt net een geslacht dier naar binnen gebracht. Beslist een Big Party die, oudejaarsavond.

 

Der letzte Etappe nach Ushuaia, endlich Hügel und Bäume. Am Nachmittag treffen wir unser freunde Kees und Corry die aus Holland angereist sind.  Eine Nacht im Natur Park bei strömende Regen, glücklicherweise haben die einen kleinen Wohnmobil wo wir ein gutes Glas Wein trinken und Rummie spielen. Silvesterabend wieder gleich über die Grenze verbracht mitten im nichts. Wir haben die Europäische Zeit angehalten zum Feiern damit wir um 9 Schlafen gehen können.

 

  • Voor het vervolg van het reisverslag ga naar travelblog Chili Punta Arenas 03.01.2015

 


Argentina | San Sebastian 28.12.2014

Het landschap veranderd een beetje, wat blijft zijn de oneindige vergezichten, alleen wordt de begroeiing steeds minder, ofwel de struikjes steeds kleiner.

Om de koelkast weer te vullen eerst naar de supermarkt in Puerto San Julian. Hier kennen ze, gelukkig, geen tweede kerstdag. Naast de supermarkt was een bouwmaterialen handel. We hebben uit Berlijn een tent mee genomen die je achter aan de auto kunt maken. Daar voor moeten gaatjes in de auto geboord worden voor schroefjes enzo… Jos heeft bedacht dat hij dit het makkelijkst zelf kan doen, daar alleen het nodige gereedschap voor moet kopen…Om een lang verhaal kort te maken, we hebben nu ook een kleine boormachine, boortjes, popnageltang, meetlint……aan boord.

Nationaal park Monte Leon is de volgende stop. Hier kun je op een mooie natuur camping overnachten. De hele dag heeft de zon zich niet laten zien en er staat weer een koude wind. Dikke kleren aan en vroeg onder de wol.
De andere morgen is het weer beter en gaan we de vogels, zeeleeuwen en de grote pinguïn kolonie bekijken.

Als het zonnetje steeds warmer wordt en de wind niet al te sterk is besluiten we hier nog een nacht te blijven. De eerste rij vrije dag van deze vakantie. Vroeg op want we willen een heel stuk rijden, het stukje Chili door en dan over de grens met het onderste stukje Argentinië.

Het landschap blijft leeg, maar wel heel mooi, de bosjes verdwijnen en er groeit alleen nog maar gras. In Chili is het eerste stuk weg verhard, maar de laatste honderd kilometer is piste. Gelukkig is er direct over de rens een hosteria, met internet!. Na twee dagen wild kamperen veel stof onderweg is een lekkere warme douche heel fijn..

 

Nach hunderte Kilometer schnurgerade  Straßen  erreichen  wir der Halbinsel Peninsula Valdes. Auch hier  kann Mann Seelöwen und Pinguine sehr nah beobachten. Das schönste war dass gerade einen kleinen Seelöwe geboren war. Mittags weiter nach Daiman, hier war Bruce Chatwin wehrend seine  Patagonie Reise. Camarones ist unser nächstes Ziel, hier ist eine große Kolonie Pinguine. Heilig Abend in Caleta Olivia wo wir im hotel Übernachten, damit wir wieder online sind, fangt für uns an mit ein Getränk an der Tankstelle. Um 12 dann wach wegen großes Feuerwerk, wie bei uns am Silvester. Morgens um 7 ist es noch immer Party draußen und werden Auto races abgehalten…Dann einen lange Fahrt bis zum San Julian auch hier eine große  Kolonie Pinguine und See Löwe. Am nächsten Tag beim Eisenwaren Händler ein Bohrmaschine und bohren gekauft. Von zu Hause haben wir ein Zelt mit für hinten am Auto und der will Jos, irgendwann, anbringen. Park national Monte Leon hat ein schöner Natur Campingplatz wo wir zwei Nächte verbringen. Nächste Halt ist San Sebastian, die Chilenische-Argentinische Grenze in Feuerland.


Argentina | Caleta Olivia 24.12.2014

Naar de stad Viedma, de eerste stad in Patagonia weer door verlaten landschappen met kaarsrechte wegen. Hier eten we wat , doen de boodschappen en tanken de auto vol, dan nog 30 km verder naar Balneario el Condor.

Hier zijn meerdere campings maar de een nog minder dan de ander. Bij de 3e staat een bord met een aantrekkelijke dame er op, dat leek Jos wel wat. Voor de rest was het weer niet om over naar huis te schrijven maar we waren er alleen en dat heeft zo zijn voordeel.

Dan op naar het strand waar de papegaaien hun nest holen hebben in de klippen, ze zeggen dat het er 30.000 zijn. Ik heb ze niet geteld maar ze zijn overal….
Verderop is een kolonie zeeleeuwen, hier kregen we verrekijkers om ze vanaf een platform te bekijken, ze waren nogal ver weg.

De andere morgen zo vroeg mogelijk vertrokken omdat we een stuk willen rijden tot aan het schiereiland Peninsula Valdes. Weer Honderden kilometers kaarsrechte wegen door een savanne landschap. Rond 15.00 uur komen we, in de stromende regen, aan. Gelukkig is de bui over als we in het plaatsje Punta Piramides de camping op rijden. Jos heeft het intussen koud en trekt zijn lekker warme thermo ondergoed aan. Een voorproefje voor de rest van de vakantie!

Het schiereiland Valdes is bekend voor zijn pinguïns en zeeleeuwen. Op een paar plekken kun je die van dicht bij bekijken. Bijzonder was dat er net een jong zeeleeuwtje geboren was. Een meeuw had wel zin in een bijzondere hap, de placenta, steeds probeerde hij dichtbij te komen maar werd door de moeder en de vader verjaagd.

Omdat we vroeg met de rondrit klaar waren zijn we een stuk verder gereden naar Gaiman, een klein stadje waar Bruce Chatwin verbleef toen hij aan zijn boek “in Patagonië ” schreef.

Het volgende doel is het plaatsje Camarones, hier staan we op de camping direct aan het kleinehaventje met blik op zee.

Ook hier kom je voor de zeeleeuwen, die verder weg liggen op een eiland, en een grote kolonie pinguïns. Het leuke is dat er een pad midden door gaat zodat je er heel dicht bij bent.

Kerstavond zijn we in een hotel in het stadje Caleta Olivia. We willen ons internet bijwerken en WiFi is er tot nu toe alleen in hotels of je moet naar een internet café.

We drinken nog wat in het café  bij de benzine pomp en gaan op tijd slapen.
Om 12 uur wordt onze nachtrust wreed verstoord door vuurwerk, feest muziek, en tot in de vroege uren ( 7.00 u) auto races. Lands wijs, lands eer, zullen we maar zeggen. Dank de oordopjes die weer eens goed hun werk deden hadden we toch een goede nachtrust. De volgende dag, eerste kerstdag, rijden we naar Puerto San Julian.

 

 

Peso’s…

In Argentinië betaal je met Peso’s. Maar dan moet je ze wel hebben. Het makkelijkst was tot nog toe om bij een geldwisselkantoor contant geld om te wisselen. Tot en met URUGUAY was dat geen probleem, je kwam ze overal tegen. Zo niet in Argentinië, daar zijn ze niet. Wel betaal automaten maar die willen je opeens ook niets meer geven. Gelukkig kun je bij de meeste benzine pompen met je EC of kredietkaart betalen en dat is tot nu toe de grootste post. Vandaag waren we in een grote stad, waar volgens de Lonely Planet een Cambio was, mooi niet dus, lege winkel. Minstens 4 banken geprobeerd, geen ATM wil wat aan mij kwijt. Wat nu te doen? Mijn blik valt op een luxe Hotel, daar eens proberen. Gevraagd, nee zij de jonge man, hier niet, probeer het eens bij het nog luxere hotel aan de overkant, die doen het geloof ik……Hij was ons zo mooi kwijt. Wij naar de overkant, en jawel, ze kenden het probleem en wilden ons helpen. Hoeveel wilde ik wisselen? Doe maar zo veel als kan…..en het kon. Nu kunnen we voorlopig weer zorgenvrij verder.

 

 

Wir verlassen Buenos Aires nach dem wir das Viertel Palermo besuchten, das  Prenslauerberg von B.A.Nächste stop ist Azul, wieder keine Campingplatz zu finden aber einen luxe cabana schon incl. Frühstück am nächsten Morgen.Bahia Blanca ist das folgende Ziel. Der Camping Municipal gefunden, einen nette Dame begrüßt uns und fing Gleich an die Toiletten zu säubern, sie hatte keine Gäste mehr erwartet….sauber waren sie aber funktioniert hat nichts!Über der Stad Viedma zur Balneario El Condor. Wieder einen sehr einfache Camping.Hier gibt es einen großen Kolonie Papageien en etwas weiter Seelöwen.

 

Uruguay | Punta del Este

Blog Uruguay

Uruguay | Punta del Este

Punta del Este : 01.03.2014

Verder naar Punta del Este, eigenlijk onze eindbestemming want hier blijft de auto staan. We hebben even een kijkje genomen waar dat is maar daar gaat hij pas komende donderdag naar toe. Nu eerst weer op een camping. Deze ligt op 10 minuten lopen van het strand, is lekker rustig want het seizoen is bijna voorbij, en heeft een auto wasplaats en wasmachines zodat we hier grote schoonmaak kunnen houden.

We verwonderen ons wel erg over de manier waarop ze hier kamperen, eerst wordt er een groot dekzeil gespannen en daaronder dan een tent of caravan alsof ze geen vertrouwen hebben in de kwaliteit van hun onderkomen..

Punta del Este is “De” mondaine badplaats van Uruguay, voor de goed gesitueerden. Luxe villa’s en veel nieuwe appartementen complexen. Die laatsten steken met hun 18 verdiepingen wel erg af bij de rest.

Onze auto trekt natuurlijk de aandacht van vele mensen en het is altijd leuk om hem dan van binnen en buiten te laten zien. Een van de leukste ontmoetingen was op het strand. Komt een jonge man naar ons toe en vraagt of wij de eigenaar zijn van die Defender daar aan de straat? Wij verwonderd, ja, maar hoe kun jij dat nu denken.
Hij had gezien dat we een Europees nummerbord hadden en ging dus opzoek naar een stel met blond haar en blanke huid in de buurt van de auto.
Hij was een Argentijn en lid van de Landroverclub in Argentinië, reed zelf in een Discovery 1. Wou dus ook alles weten over de auto. Jos is er dan met hem naar toe gegaan, alles laten zien, dak hoog, rondje rijden. Toen naar zijn familie toe, die moesten ook alles zien, dus weer dak omhoog. Nu hebben we zijn telefoon nummer voor het geval we op de volgende reis problemen krijgen..

Op onze laatste strandmiddag werd er waardig afscheid van ons genomen met een defilé van windjammers aan het strand.

In de supermarkt hier is het aanbod van Uruguayse wijnen uitstekend. Jos had veel
tijd nodig om die allemaal te bestuderen. De uiteindelijke keus viel op een Tannat, “de” druif van Uruquay, van het wijnhuis Marichal. En die smaakte naar meer. Dus op internet gekeken waar ze zaten.
Gisteren daar naar toe, werden op weg er naar toe aangehouden door een man in een pick up die vroeg of we naar Marichal wilden? Ja… Rij dan maar achter mij aan, ik ben de eigenaar..
Omdat het oogsttijd is had hij zelf geen tijd maar een zeer aardige dame liet ons uitstekende wijnen proeven waarbij ons gebrek aan spaans kennis helemaal geen probleem was, we begrepen elkaar uitstekend.

Nu aangekomen in het hotel in Montevideo. Morgen brengen we de auto naar zijn onderkomen. En die staat nu helemaal alleen voor de komende maanden op een van de mooiste plekken in Punta del Este.
De laatste dag gebruiken we om wat meer van Montevideo te zien. We slenteren door het oude gedeelte waar alle toeristen samen komen, er ligt een groot cruise schip aan de kade, we verbeelden ons dat we de passagiers er zo uit kunnen pikken. De oude markthal is nu een grote eettent. We zoeken de wat minder populair, en daardoor wat authentiekere straten op. Eten zeer goed, Italiaans, in een klein restaurantje waar het personeel uit de omliggende banken eet. Geen toerist te zien hoewel de afstand maar een paar honderd meter is. Dan nog een stuk hoofd winkelstraat en vinden gelukkig een taxi die ons naar het hotel brengt.
Zaterdag, 1 maart, treden we onze terug reis aan. Vliegen via Buenos Aires en Parijs naar Berlijn waar de kinderen klaar stonden, jullie zien er goed uit, mooi ” Rentner bruin”.

Nach 3 schöne Tage im Park Santa Theresa was vom Militär geführt wird fahren wir langsam Richtung Montevideo. In La Paloma Feiern wir Jos sein Geburtstag mit ein leckeres essen und ein gutes glas Wein. Wir gönnen uns ein schönes Hotel aber weil es so viel geregnet hat steht überall das Wasser und die Mücken lieben das…
Die Badeorte werden qualitativ immer besser, viele schöne, under Architektur gebaute Hauser. 
In Punta del Este liegt der Campingplatz nur 10 Minuten vom Meer und es gefällt uns so gut das wir 5 Tage bleiben.  Es ist auch der meist prominente bade Ort von Uruguay. Im Supermarkt gab es viele gute Weine die Jos am liebsten alle probiert hat, aber nur eine mitgenommen, eine Tannat, vom Winzer Marichal, “der Traube” von hier. Und der war so gut das wir zum Weingut gefahren sind und eine ganz nette junge Dame uns alle Weine verkosten lies.

Unser Auto fällt auf, und vielen möchten ihm anschauen und Fotografieren.
Das schönste Treffen war mit einer junge Argentinier die uns am Strand ansprach ob das Auto an der Straße unser war? Weil es ein europäische Kennzeichen hat, hat er Ausschau gehalten nach ein blondes, blankes paar….Selbst Discovery 1 Fahrer und Mitglied vom landrover Verein in Argentinien. Wenn wir irgendwann Hilfe brauchen haben wir seine Nummer..

Heute das Auto zum Abstellplatz gebracht in Punta del Este und mit dem Bus zurück nach Montevideo wo wir uns morgen noch die Stadt ansehen.  Samstag dann zurück nach Hause.  

 

Uruguay : La Paloma   –   18.02.2014

Het land Uruguay bestaat uit een glooiend vergezicht met landbouw, en waar dat niet mogelijk is grazen koeien en schapen. Je kunt niet zeggen dat het saai is maar zeer afwisselend is het ook niet. Het is vier keer zo groot als Nederland en heeft 3,3 miljoen inwoners waarvan de helft in Montevideo woont. Verder zijn er nog een paar steden en kleinere dorpen die allemaal uit de koloniaal tijd stammen, stedenbouwkundig in kwadraten opgebouwd.

De grotere geasfalteerde verkeersverbindingen verlopen allemaal van het noorden naar Montevideo in het zuiden. Van west naar oost, wat wij wilden, gaat als het ware zigzaggend over zand pistes. Omdat het zoveel geregend had traden een aantal rivieren buiten hun  oevers zodat een aantal wegen niet passeerbaar waren en een camping waar wij naar toe wilden onder water stond. Hotels in het binnenland zijn niet te vinden en kampeer plekken ook bijna niet.

Nu zijn we aan noord-west kust. Daar is toerisme, maar eenvoudig, net Harderwijk in de 60 jaren, zegt Jos. In de strandplaatsjes staan “poppehuisjes” en barakken aan zandwegen. Niks geen hoogbouw wat ook wel zijn charme heeft.
Omdat we ruim in de tijd zitten slaan we elke weg/park naar de zee in. Zo belanden we in het park Santa Theresa. Bij de entree word je ontvangen door militairen. We krijgen een bonnetje dat je een dag mag blijven. Na een paar kilometer zien we overal tenten staan. We zien een paar “overlanders” staan. Het zij Fransen en ze vertellen ons dat je hier kunt kamperen, alleen even melden bij de militairen. Zo gedaan, op een mooie plek, in de natuur, niet te ver van toilet en strand verblijven we 3 nachten.

Vandaag is Jos jarig en we gunnen ons een paar nachten in een hotel in de bad plaats” La Paloma” dan kunnen we onze blog weer bijwerken! La Paloma is een wat betere badplaats. Hier veel luxe vakantie huizen. Wij zitten in een klein hotel met groot zwembad. Omdat het de laatste tijd zo veel geregend heeft staat ook hier heel veel onder water en daarvan profiteren de muggen volop!
We vieren Jos zijn verjaardag met een etentje, en ja, een lekkere witte wijn erbij.

 

 

Nach 4 Tage Ruhe weiter nach Uruguay. An die Grenze sehr nette Beamter, die Argentinier und Paraguayer Sitzen gemütlich an eine Theke und im Nu wurden wir durch den Chef selber durch gewunken. Zo ein schönes Auto kommt da auch nicht täglich vorbei.    
Weil wir ein Problem mit unser Compressor hatten ging das Dach nicht mehr Hoch und müssten  wir leider in ein Hotel übernachten. Wir brauchten Kupferringe, erst im dritte Laden gab der sehr gut aus sehende, nette Eigentümer sich alle Mühe unser Problem zu lösen und wollte dafür nur von mir gedrückt werden (wo mit ich, sehe vorgehende, kein Problem hatte). 

Weiter südlich kommen wir in Colonia del Sacramento mit eine Altstadt unter Unesco Schütz, Portugeschische Hauser und Straßen mit alte Platanen. Hier schlägt das Wetter um und es fangt an zu Regnen. Wir fahren im Inland und dann weiter an die Westküste.

Die Badeorte an die Ostküste Haben alle 60 jähre Charme. Häuschen wie Puppenstuben , Bretterbuden und Sand Straßen. Nächste Woche Punta del Este und Montevideo, mal sehen ob es da anders ist. 

Das Land Uruguay besteht aus ein Hügeliche Landschaft. Weitblick von West bis Ost, mit Landwirtschaft, und wo dass nicht möglich ist laufen Kühe und Schafe.
Alle Asphaltierte Straßen gehen von Nord nach Sud, also Montevideo. Alle West-Ost Verbindungen sind Sand Pisten. Weil es viel geregnet sind einige Flüsse die wir überqueren müssen über ihre Ufer getreten und müssen wir umfahren.

 

Uruguay : Salto – Colonia   –   10.02.14 

Nu zijn we net over de grens in Uruguay, noodgedwongen in een hotel 🙂 , omdat de comp
ressor het even niet doet en het dak van de auto niet omhoog kan. Jos heeft echter het probleem gelokaliseerd en helaas nog niet kunnen oplossen.

Na wat telefoontjes met Duitsland blijkt dat we twee tussen ringetjes moeten vervangen, het liefst van koper (nu kunststof).  Op zoek dus, we zijn nog in de buurt van Salto. En daar zijn nog heel veel ijzerwinkels. Hier wordt nog het nodige zelf gerepareerd! De eerste winkel had ringetjes maar net niet de goede maat, de tweede had ze niet en stuurde ons naar de derde.
Hier laten zien wat we nodig hebben, de uiterst knappe, nette man ging op zoek, vond niks maar maakte ons duidelijk dat hij een oplossing ging zoeken en dat dat even kon duren. Geen probleem, we zitten nu ruim in de tijd… Komt terug met de passende maat ringen die hij nog even bij moet vijlen. Wij blij en willen graag betalen, hij wil niets daarvoor hebben alleen een knuffel van mij, wat gezien het voorgaande geen probleem was. Weer een positieve ervaring met Uruguayanen.

De eerste was aan de grens, hier zitten de Argentijnse en Uruguayaanse douane gezellig naast elkaar aan een balie. Toen we stopten en vroegen waar we met de papieren naar toe moesten antwoordde de Argentijnse beambte in het Engels,geef mij maar het papier van de auto, gaan jullie intussen naar de Uruguayaanse douane, regel ik dat met de auto en kunnen jullie direct daarna de Uruguayaanse autopapieren regelen.

Hier moesten ze eerst op zoek naar enigszins deugdelijk Carbon papier om daarna met de hand de verblijf vergunning voor de auto in te vullen. (een al tig keer gekopieerd papiertje). Dit komt hier blijkbaar niet zo vaak voor want de chef zelf kwam helpen meezoeken en nam meteen het invullen over. Daarna moesten ze de auto nog controleren, ook dat deed de chef, hij wierp er een blik op en in, vroeg of er wat in de jerrycans zat. Liet de andere auto’s wachten en wenkte ons door.

Het heeft zo zijn voordeel zo een Defender waar alle jongens toch een beetje verliefd naar kijken.

Terug naar het hotel waar ook een camping bij zit. De compressor gerepareerd dus we kunnen kamperen!Verder naar het zuiden overnachten we aan de rivier de Uruquay. Aan de straat stond een verweerd bordje met het camping logo, we rijden 12 kilometer en vinden uiteindelijk het park voor dag recreatie van de mensen uit de omgeving waar je ook kunt kamperen.

Het staat vol met betonnen tafeltjes en bankjes en BBQ plekken. Alles vergane glorie maar functioneert nog. ’s Avonds komen de omwonenden in hun oude pick-ups een rondje rijden door het park.
De tweede dag slaat het weer om en begint het te regenen. Wij zetten koers naar Colonia del Sacramento. Deze stad heeft een oud centrum dat onder het Unesco cultuur erfgoed valt. Oude Portugeese huizen aan straten die omzoomd zijn met oude platanen. We overnachten in een hotel en dat is maar goed ook want nu begint het echt te stortregenen, dat geeft ons de mogelijkheid om uit eten te gaan waarbij voor het eerst in 60 dagen een glaasje wijn gedronken wordt.