Categorie: Blog South America

Equador | Galapagos eilanden

Blog Equador

Equador | Galapagos eilanden

 

Puerto Ayora:  11.02.2016

Weer in Guayaquil hebben we anderhalve dag voor dat we naar de Galapagos vliegen. We proberen contact te krijgen met het bureau  dat onze auto verscheept, wat niet lukt. Dan er naar toe. Als we daar zijn blijkt dat veel niet is geregeld. paar dingen houden ons de komende dag mooi bezig. Over de auto schrijf ik een apart verhaal als we weten hoe het verder gaat. We hadden van het reisbureau voor de cruise naar de Galapagos al bericht gekregen dat onze vlucht een paar uur later vertrekt. Op het vliegveld aangekomen staat de vlucht niet op het bord.
Navraag bevestigd dat everything is allright . In de vertrek hal zijn maar een paar mensen… Er komt een vliegtuig en het blijkt onze, we verwachten in een leeg vliegtuig te stappen maar wat schetst onze verbazing, het zit bijna helemaal vol, komt uit Quito en wij zijn de rest..

We landen op Isla San Christobal, betalen onze $ 100 pp en worden door onze gids en mede reizigers ontvangen. Op naar de boot, de Daphne. Omdat het al laat in de middag is gaan we alleen nog naar het bezoekers centrum.

Die nacht varen we naar Isla Santa Fe en doen bijna geen oog dicht, we rollen in ons bed van links naar rechts en van boven naar beneden…

Het bijzondere van Santa Fe zijn de cactus bomen en de gele land leguanen. Mooie beesten maar ik had ze veel groter verwacht….Daarna kon er gesnorkeld worden. Jos heeft de eerste en de laatste dag haaien en een mooie rog gezien. Ik bleef aan boord omdat ik jaren geleden slechte ervaringen had met het snorkelen.

 

’s middags naar Isla Plata Sur. Weer leguanen, cactussen enz. Na het diner zette de boot full speed richting Isla Genovesa. Het geschommel lag Jos zwaar op de maag en dus heeft hij alles er maar weer uitgegooid. Daarna ging het beter en sliepen we goed.

Vroeg in de morgen op de Darwin Bay Beach aan land tussen zeeleeuwen door dan een kleine wandeling waarbij we de roodvoet bubees, die alleen in de bomen leven, en de blauwvoet bubees, die alleen op de grond leven, en hun jongen van dichtbij konden bekijken.

Natuurlijk nog meer vogels en bijzondere planten. We liggen in de Darwin bay waar  middags weer gesnorkeld kan worden. Aan het eind van de dag weer aan land bij de Prince Philips Steps voor een wandeling tussen de vogels met als high light aan het eind een kleine uil waarvan er maar zeer weinig op het eiland zijn. s’avond varen we terug naar Isle Bartolome.
We slapen goed, je begint aan het geschommel te wennen, en landen de volgende morgen op Bahia Sullivan.  We lopen over een enorme vulkaanvlakte. Verder naar Isla Rabida.

Daarna weer snorkelen, ik probeer het toch maar eens en het lukt. Aan het eind zwemt een kleine Galapagos pinguïn, de 3e kleinste van de wereld en solitair levend, een stukje met ons mee. Jos zag tijdens het snorkelen 2 haaien onder zich.

Die middag een kleine wandeling naar een Laguna met 3 flamingo’s die alleen op de Galapagos voorkomen en waarvan de wetenschap geen idee heeft hoe die daar gekomen zijn. Die avond varen we verder naar ons eindpunt voor de kust van Santa Cruz.

Vroeg in de morgen nog een bootstour in het mangrove bos om de waterschildpadden te zien. Eerst waren ze niet te vinden maar wat later kwam er toch hier en daar een kop boven water. Het hoogtepunt was twee parende schildpadden wat met veel gespetter gepaard ging.

De cruise was voorbij en we werden naar het vliegveld gebracht dat op het eilandje Baltra ligt voor de kust van Santa Cruz.  Daar stond iemand ons op te wachten en bracht ons met de veerboot over naar Santa Cruz alwaar de taxi ons naar ons hotel in Puerto Ayora bracht. “Het” toeristen centum op dit eiland. Het hotel leek redelijk totdat er middags zo’n 60 kinderen kwamen die het hele hotel in bezit namen. kregen een andere kamer maar zo heel gelukkig waren we toch niet met de situatie.

 

 

 

Guayaquil:  13.02.2016

In Puerto Ayora Voornamelijk de foto’s en website bijgewerkt, en het Darwin centrum bezocht waar we ook eindelijk de grote schildpadden zagen. Alhoewel we er op de heenweg een hadden gezien die voor ons de weg overstak. Vrijdagmorgen werden we al vroeg opgehaald en naar het vliegveld gebracht. In het begin van de middag waren we weer in Guayaquil. Gebeld hoe de stand der dingen is wat betreft het verschepen van de auto.
Het blijkt dat Jos er toch zelf bij moet zijn, waarschijnlijk de 22 februari. Dus maar een flex vlucht geboekt omdat je nooit weet of er toch niet weer wat veranderd. Door het verschuiven van de datum hebben we een nieuw visum nodig voor de auto.
Van het vliegveld direct naar het betreffende ministerie maar daar konden ze ons niet verder helpen. Een vriendelijke medewerker ging nog wel even uitzoeken waar en hoe we dat hier in Guayaquil konden regelen. Maar daarvoor ontbreekt ons de tijd en het zou al met al bijna $ 500,- moeten kosten. Ons hotel is er vlak naast dus eerst daar maar naar toe. Liggend bij het zwembad zei Jos, weet je wat, we rijden morgen naar de grens ( 260 km ) en proberen het daar want daar is het dagelijks werk.

Vroeg naar bed en vroeg weer op, tegen 7 uur rijden we weg en 3 uur later zijn we aan de grens met Peru. Hoe het daar gaat lees je in het auto verhaal. Om 10 uur s avonds zijn we weer terug eten en drinken nog wat en duiken het bed in, laat voor ons doen…
Ook wat later weer op, wat uitgebreid ontbijten en tegen 12 uur schecken we uit en gaan de komende 7 uur in de lobby zitten wachten

Om 21.45 uur vliegen we terug naar huis. De auto parkeren we zolang bij het vliegveld tot Jos hem op haalt en weg brengt…..

 

Guayaquil:   26.04.2016

De auto heeft uiteindelijk tot 22.04.2016 op het vliegveld gestaan, het bleek bijna onmogelijk de auto door de douane te krijgen, eerst hoefde ik er niet bij te zijn dus hebben we de sleutel van de auto en het geld voor de parkeerplaats opgestuurd wat een probleem veroorzaakte omdat geld niet zomaar met de post mag worden ingevoerd, daarna was het voor onze agent in Guayaquil erg moeilijk de auto van de parkeerplaats te mogen halen (het was gelukkig een goed bewaakte parkeerplaats).

Toen we een foto ontvingen met de auto in een zeecontainer dachten we dat hij eindelijk door de douane zou gaan, fout gedacht, kregen we een bericht dat ik bij de douane formaliteiten toch zelf aanwezig moet zijn

Maandag de 24.04.2016 naar Guayaquil gevlogen kom ik s’avonds in het hotel werd ik gebeld om noch die zelfde avond naar het bureau van de agent te komen, er werd me daar verteld dat de auto 10 dagen te laat is afgeleverd in de haven (de visum voor de auto was verlopen). De te betalen boete was per dag $ 400,- US  (het gemiddelde jaarsalaris van een Ecuadoraan) er volgde nog een heftige discussie maar uiteindelijk moest ik wel betalen.

Afgesproken dat ik de volgende morgen van het hotel wordt opgehaald om naar de haven te gaan om de douane formaliteiten af te wikkelen, op het haven terrein moesten we een lange tijd wachten voor dat onze container werd geopend om de auto te inspecteren, toen ik de auto uit de container reed bleek het wel veel belangstelling te trekken, van alle kanten kwamen havenwerkers, douaniers en soldaten om de auto te bekijken en iedereen wilde er natuurlijk ook nog foto’s van maken.

Na een grondige inspectie heb ik de auto weer in de container geplaatst en werden er een aantal zegels aangebracht, we zijn toen naar de uitgang van het haven terrein gegaan, we kregen daar een mededeling dat er nog een douanier de auto wilde inspecteren waarbij ik aanwezig moest zijn, dat heb ik toen geweigerd omdat ik het helemaal zat was en ik ook nog die zelfde avond terug naar huis zou vliegen.

De betreffende douanier kwam persoonlijk nog naar ons toe omdat we inmiddels al van het haven terrein waren afgegaan, er ontstond een levendige discussie waarbij uiteindelijk een oplossing werd gevonden om mijn agent een volmacht te geven dat hij in mijn naam de controle zal bijwonen. er werd midden op een stoffige straat een volmacht voorbereid en die ik heb getekend zonder te weten wat er in stond.

Het vliegtuig naar huis heb ik nog wel gehaald maar het heeft nog een paar weken geduurd voordat we een bericht kregen dat de container met onze auto veilig op zee onderweg was.

 

 

 

Ecuador I Vulcanos | Amazonas

Blog Equador Blog South America

Ecuador I Vulcanos | Amazonas

Misahualli:  03.02.2016

Een lange dag rijden brengt ons weer naar het oosten in de bergen. In de buurt van Laguna Quilotoa overnachten we in een eco lodge. Ongeveer de duurste overnachting van deze reis met omgekeerd evenredig comfort maar dat heb je met eco…
Wel komt het allemaal het dorp ten goede en je krijgt ook nog een lunchpakket mee…
Op weg naar Latacunga passeren we het kratermeer Lago Quilatoa, we hebben geluk dat het nu onbewolkt is.

Op naar de Cotopaxi, de hoogste werkende vulkaan. Helaas speelt het weer niet mee en zien we alleen de voet van de berg. Tijdens een miezerig regentje eten we ons lunchpakket. Hier hebben we wel een camping gevonden maar op meer dan 3000 meter zijn de nachten flink koud.

Dus maar weer naar het regenwoud. Onderweg doet het zijn naam alle eer aan, woud en regen. Maar hoe meer we ons einddoel bereiken hoe meer wolken verdwijnen.

In Misauhalli overnachten we in een kleine lodge, direkt aan de rivier. Vanuit Misahualli kun je met kano’s de rivier op en verschillende dingen bekijken.

Dat leek ons wel wat en hadden onze tour al bijna geboekt toen ik vroeg wat het eigenlijk koste, $ 140, alsof je een emmer leek kiept…. Dat vonden we dan toch wat te gortig en hebben vriendelijk voor de moeite bedankt.
Op advies van onze hospita zijn we met de auto naar het volgende plaatsje gereden.Daar kwam direct een aardige jonge man op ons af en vroeg of we een kano vaart wilden maken, jawel en met bezoek aan het dieren opvangcentrum. Wat kost dat?, $ 30 ! Dus ingestapt en een 20 minuten later waren we daar.

Een vriendelijke jonge dame begroette ons op zijn Nederlands, zij had net een tour gedaan maar ging nu haar vriend halen die ons dan rond zou leiden. Het waren Belgische vrijwilligers.

Ooit een Zwitsers initiatief voor opvang en terugplaatsen in de natuur van wilde dieren die als huisdier zijn gehouden of gewonde dieren weer oppeppelen.

Guayaquil : 06.02.2016

Daarna met een kleine omweg over de ondiepe rivier weer terug naar de auto.
Volgende stop is Banos, een van de bekendste toeristische plaatsen van en voor de Ecuadorianen. Het ligt midden tussen de vulkanen en er zijn dan ook de nodige termen. Verder valt er niet veel te beleven als je al wat ouder bent. Raften en bungeejumpen zijn niet zo onze favoriet.

We rijden de berg op tegenover de vulkaan en komen bij een klein restaurant met kampeer mogelijkheid met blik op de vulkaan. Gelukkig is het weer opgeklaard, de hele weg naar Banos had het geregend, en hebben we een mooi uitzicht

Het was onze laatste nacht in de auto. De volgende twee nachten verblijven we in een kleine lodge, maken onze auto klaar voor de container. Alles van het dak af, opruimen en schoonmaken.

Equador | Coast

Blog Equador Blog South America

Equador | Coast


Salang:   29.01.2016

Als we maandagmorgen wakker worden regent het pijpenstelen. gaan de stad in op zoek naar een reisbureau omdat we de laatste week van de vakantie naar de Galapagos eilanden willen

We vinden er een die alles keurig voor ons organiseert.
duurt wel een paar uurtjes en vele dollars lichter gaan we nog wat rondlopen door het centrum.

Van Guayaquil naar de kust ligt een 4 baans weg dus we zijn er zo. Het liefst willen we kamperen maar campings zijn dun gezaaid hier. Het alternatief is een hostel. Vlak voor ons voor die dag gezet einddoel zie ik een bord met Hostel – Camping Islamar…

 

Wij de berg op, komen boven, een man doet de poort open en begint in het Duits tegen ons te praten. Het is een Zwitser die hier al jaren zit. Hij brengt ons naar een van de mooiste kampeerplekken. Boven op de klif met blik op het kleine stadje Salango en de vissersboten in de baai. We besluiten direct om hier twee nachten te blijven

Op je verjaardag wakker worden met zo’n uitzicht…

 

Ecuador I Highlands South

Blog Equador Blog South America

Ecuador I Highlands South

 

Guayaquil:  25.01.2016

We verwachten, volgens de kaart, minstens 100 km piste te moeten rijden maar tot onze grote blijdschap is de weg tot de grens met Ecuador nu geheel geasfalteerd. We controleren geregeld de koelvloeistof want het lekt nog steeds. Net voor de grens overnachten we bij een Engelse dame die daar een klein resort heeft.Ze heeft maar 8 kamers en je krijgt geen ontbijt. Het ligt echt aan het eind van de Peruaanse wereld. Er komt bijna nooit iemand voorbij. Het gaat haar dan ook niet al te best.

De volgende morgen zijn we om half acht bij de grens, die officieel zo laat open gaat. Om kwart over acht komt de Peruaanse douanier…De brug over en we zijn in Ecuador.

De grens formaliteiten duren hier wat langer, ze hebben wel een computer maar geen internet. Per telefoon worden alle gegevens van de auto letter voor letter doorgebeld. Dan wachten tot ze terug worden gebeld en ze het nummer voor onze visum krijgen. Gelukkig doet hun printer het wel. Al met al hebben we 2 uur nodig gehad. Dan gaan we Ecuador binnen, de weg is een zandpad, langzaam kruipen we de berg op en af.

We controleren  geregeld het koelwater en hopen onze eindbestemming voor deze dag te bereiken. Ook hier volgens de kaart 160 km piste. Maar, hoera, na 60 km zien we een mooie nieuwe beton.

We komen aan in Vilcabamba. Bij het hostel vragen we of ze een goede garage weten. We krijgen een adres en een jonge man die ook Engels spreekt gaat met Jos mee. Bij de garage zegt de eigenaar dat ze naar zijn broer moeten, die heeft er meer verstand van! De broer gaat eerst eens zo’n 10 minuten onder de auto liggen kijken. Komt er onderuit en laat Jos zien waar het lek zit.

Een klein gat in een slang veroorzaakt door een daarnaast zittende bevestiging. De oplossing, hij stuurt een taxi naar de volgende grote stad, 40 km verderop, die daar een nieuwe slang ophaald. We kunnen de volgende dag om 11 uur bellen of de auto dan klaar is. En dat is hij! Wij weer blij! Het zuiden waar wij door kwamen was mooi maar arm. Vilcabamba ligt in het tropisch regenwoud en het stikt er van de toeristen. Veel, oudere, Amerikanen??Bij navraag blijkt dit al van ouds her een toeristische plaats te zijn.

Op weg gaan naar Cuenca. Het landschap wordt weer kaler, wel rijden we steeds op een hoogte van 3000 m.
Cuenca is een grote stad. We staan 2 nachten op een camping dicht bij het centum.
Het weer is minder, wolken en af en toe regen, wat voor een stad bezoek niet zo erg is.

Nu zijn we ca. 100 km verder naar het noorden bij de ruïnes van Ingapirca. De belangrijkste opgraving van de Inka’s in Ecuador.

Na een lekker, maar koud, ontbijt gaan we op weg. We rijden nog even om over Canar waar we een kort bezoek brengen aan de markt. Altijd leuk om te.

zien de handel in dingen die wij niet kennen of bij ons niet meer zo te koop zijn. Ik heb een nieuwe vrucht geprobeerd en gelijk maar een paar gekocht. Hoe ze heten???  Maar ze zijn te eten.

 

 

 

Van 3000 meter gaat het vandaag naar zee niveau. Eerst stralende zon maar op 2000 m duiken we de wolken in en blijft het mistig tot we bijna beneden zijn. Nu in Guayaquil waar het vochtig warm maar bewolkt is.

 

 

Peru | North Amazonas

Blog Peru Blog South America

Peru | North Amazonas

Nambala:  19.01.2016

We gaan wat cultureelst doen en bezoeken de Huaca del Sol y de la Luna, archeologische plaatsen bij Trujillo, het zand van de woestijn had hier de resten van een stad en tempel begraven.

Alleen de piramide van de zon stak er nog boven uit

 

 

 

Daarna rijden we naar de badplaats Huanchano waar we een kampeer plek vindenDe volgende morgen vroeg rijden we langs het strand en ziende vissers met hun riet bootjes.

Na een saaie rit komen we in Chiclayo. Onderweg had Jos een kleine lekkage ontdekt. Bij het hotel konden ze ons een garage aanbevelen.
Wij daar naar toe, zij zoeken en niets vinden. Wel hebben we daar de olie en andere vloeistoffen laten verversen. Daarna maar een drankje bij het zwembad gedronken. Even relaxen.

Een lange rit van 400 kilometer brengt ons van de zee weer in de bergen, de provincie Amazonas. We verblijven een paar dagen in Chachapoyas.

De auto lekt nog steeds, wij weer opzoek naar een garage. Nou ja garage, een klein mannetje blijkt de expert voor radiatoren. Draait de heleboel uit elkaar, vindt ook niks, en schroeft het geheel weer samen.Als ik vraag wat het moet kosten wil hij € 35,– , dat vond ik wel wat te veel en zei dat de helft meer dan genoeg was. Hij weg om zijn baas te vragen, natuurlijk was dat ook OK.

 

Ondertussen had ik een dag trip naar Kuelap geboekt. De volgende morgen worden we bij het hotel opgehaald. Het is bijna 3 uur rijden over een onverharde kronkelende bergweg. Daarom niet zelf rijden.

Kuelap ligt net als Machu Picchu boven op berg. Na een wandeling van 2,5 km kom je bij een nog door groen overwoekerde ruïne. .Het is nog slecht ontsloten maar er wordt gewekt, door Fransen en Zwitsers, aan een gondelbaan dat het een stuk makkelijker maakt.

Een tropische regenbui ontlaad zich vlak voor we terug zijn, het is gelukkig net droog als we bij ons hotel aankomen.
Gesticht door de Chachapoyas, maar kort door de Inka’s bezet en door de Spanjaarden links laten liggen was het volkomen vergeten. Nog niet zo lang geleden werd het weer ontdekt en als een van de belangrijkste argeologische plaatsen, gelijk aan Mchu Picchu gezien. Morgen gaan we naar de grens met Ecuador.

 

Jetzt mal was kulturelles, bei Trujillo besuchen wir die Ausgrabung Huaca del Sol y de la Luna. Übernachten im Bade Ort Huanchano, am nächsten morgen sehen wir die Fischer mit Ihre Stroh boten. Wir fahren,noch immer durch die Wüste, nach Chiclayo zur übernachten. Eine lange Fahrt von 400 km bringt uns wieder in die Berge nach Chachapoya. Wir sind im Regenwald der Region Amazonas. Hier gibt es das fort von Kuelap. Erst vor 30 Jahre entdeckt und als sehr wichtig empfunden, genau so wichtig wie Machu Picchu. Mann ist dabei ein Seil Bahn zu bauen die die Anfahrtszeit um 2 Stunden verkürzt. Unser letzte Tag in Peru geht bis kürz vor die Grenze nach Ecuador.

Auf der Fahrt nach Chiclayo gückt Jos, einfach mal so unter das Auto und sieht einige kleine Tropfen. In Chiclayo zur eine Werkstatt, die Kücken nur und finden nichts. Also weiter nach Chachapoya, wir verlieren noch immer Flüssigkeit aber wissen jetzt das es aus das Kühlsystem kommt.
Wieder zur Werkstatt, ein kleiner alter Mann ist der Radiator Experte. Schraubt alles ab und findet natürlich auch nichts, und will dann auch noch ein Haufen Geld! Nicht mit mir!
Wenn wir zur Grenze fahren Gießen wir immer Flüssigkeit nach. Am nächsten morgen liegt auch Wasser auf den Boden. Wir müssen weiter über die Grenze nach Ecuador.
Die Straße ist ein Sand weg. Auf der Karte steht das dass 120 km so weiter geht. Alle 20 km nachschauen und Wasser nachfüllen und hoffen das wir Vilcabamba erreichen, der nächste größere Ortschaft.
Nach 60 km aber die Erleichterung, eine neue Beton Straße! Wir erreichen das Hotel und fragen nach eine Werkstatt. Ein junger Mann der englisch spricht begleitet Jos dahin. Der Werkstatt eigner schickt den weiter zur seinem Bruder der mehr Ahnung hat. Der legt Sicht erst mal unterm Auto und kuckt minutenlang. Kommt hoch und zeigt  Jos ein kleines Loch oben in ein Schlauch, verursacht durch ein verbindungs Ding vom nebenliegende Leitung. Gefunden!  Ein Taxi soll ein Ersatz Schlauch aus der nächste Großstadt holen und morgen um 11 das Auto wieder fahrtauglich sein.
Und so war es dann auch……

Peru I Cordillera Blanca | Canon del Pato

Blog Peru Blog South America

Peru I Cordillera Blanca | Canon del Pato

Chimbote:   18.01.2016

Een dagtrip naar Lagunas Llanganuco. 50 km ten noorden van Huaraz buigen we rechtsaf.  

Een onbevestigde weg van 25 km slingert omhoog naar 3850 meter waar de meren liggen.

De hellingen zijn tot op grote hoogte bewoond door de indiaanse bevolking. Ze bewerken hun kleine akkers zoals we zien voornamelijk nog met de hand.

We bevinden ons hier midden tussen de bergen met toppen boven de 6000 meter. De witte gletsjers blinken in de zon. Blanca…..

Op de weg terug heeft Jos het nationaal gerecht gegeten, Cuy (cavia

Van Huaraz via de Canon del Pato naar Chimbote aan de kust. Een rit van 200 km waar we
de hele dag voor nodig hebben

Hier komen de Cordillera Blanca en Cordillera Negra bij elkaar. Tot aan de Canon is het een normale asfalt weg. In de Canon is het nog 1  baan die kronkelt door 35 tunneltjes, ooit gebouwd voor een spoorlijn.

Het ravijn is behoorlijk diep, ik kijk maar liever vooruit…

Daarna houd het asfalt op en het dal en de weg breder, we hebben nog 70 km piste voor de boeg. Onze auto is natuurlijk gemaakt voor zoiets maar dan moet je hem niet ombouwen tot kampeer auto. Met een gangetje van 20 km sukkelen we voort en genieten volop van de
omgeving ondanks het gerammel van de potten en pannen en wat we al zo meer aan boord hebben. We willen onderweg eten maar vinden geen geschikte plek. Het is onvoorstelbaar dat in deze onherbergzame omgeving nog mensen kunnen leven. Als er ook maar ergens een beetje groen is staan er huizen en verbouwen ze wat.
Als we om 4 uur de grote weg bereiken gaan we daar eerst maar eten. Na nog een dik uur rijden komen we in ons hotel in Chimbote.

In die Nähe von Huaraz machen wir ein Tages Ausflug in die bergen zu 2 kleine Lagunen. 25 km Piste in Schlangen Linie der Berg hoch. Überall wohnen und arbeiten die Einwohner auf deren kleinen Acker. Rund herum sind die 6 tausender Berge.

 

Dann wieder weiter Richtung Küste. Wir nehme die Route durch die Canon del Pato

Die Straße ist sehr schmal und geht durch 35 Tunnel, aber noch asphaltiert. Aber irgendwann haben wir noch 70 km Piste zu meistern….und mit nur 20 kmh dauert das…am Abend erreichen wir die  Chimbote.

Peru | Arequipa Lima

Blog Peru Blog South America

Peru | Arequipa Lima

Huaraz:   16.01.2016

In Tacna was het onverwacht gezellig, na geld gewisseld te hebben en een ronde om de Plaza kwamen we in een leuk restaurant waar we een kleinigheid aten. En lekker dat het was!

Van Tacna naar Arequipa gaat het weer door woestijn gebied en dat zal tot Lima zo blijven weten we nog van de vorige keer

Een klein hotel midden in de stad maar een paar blokken verwijderd van de Plaza. Dus direct na aankomst wat gaan eten en rondgelopen. Jos kon zich nog veel herinneren maar ik niet.

Alleen het klooster kwam me nog bekend voor.

Vanaf onze hotel kamer kunnen we daar een klein blauw stukje van zien. Op 6 Januari zijn we weer het zenit gepasseerd. Ergens tussen Tacna en Arequipa . Van Arequipa naar Pisco, een nostalgische toer, dit stuk deden we ook al in 2004.

Omdat de afstand te groot is overnachten we in/bij Hotel Puerto Inca op de campingplaats direct aan zee. Als we ons douchen verwonderen we ons er over dat de zeep niet schuimt, geen wonder het water is zout! Zeewater dus! Dat geeft niet bepaald een schoon gevoel..

We volgen de Pan American langs de kust. In Nazca is er niet veel veranderd. De toren van waaraf je de figuren kunt zien staat er nog net zo, alleen moet je nu entree betalen en staan er een paar souvenirs kraampjes. Dan naar Ica, naar de lagune met de zandduinen

Daar heeft de commercie toegeslagen, het is een grote kermis. Jammer maar dat heet vooruitgang en die zie je wel overal. Vergeleken met 12 jaar geleden is er veel nieuwbouw en nieuwe wegen. Dan naar Paracas, het kleine vissersdorp waar we toen zo lekker hebben gegeten met die trommelende zwarte muzikant We hebben er weer lekker gege
ten en de zelfde muzikant gaf weer een perfect concert. Alleen zijn er veel hotels bij gekomen bijna tot aan  Pisco.
Hier slapen we en gaan de volgende dag in alle rust op pad, tot Lima is het niet zo ver dus tijd om inkopen te doen en de auto te laten wassen.

Zondagmorgen om 7 uur vertrokken, dan denk je dat er niet veel te doen zal zijn op de autobaan. Zo niet in Lima, de stad leeft volop, we missen een afslag en belanden in de stad. Moeten langs de grootmarkt, het verkeer is een grote chaos maar wel leuk om mee te maken.Van Lima naar Barranca nog langs de zee, dan buigen we rechtsaf richting bergen.

We lunchen op 4000 m hoogte, dat merk je weer meteen. Alles lekker rustig doen! Nu in Huaraz, lekker koud op 3000 m, dus maar een hotel. Campings zijn hier zo wie zo niet.

Chili | Atacama woestijn

Blog Chili

Chili | Atacama woestijn

Iquique  04.01.2016

San Pedro is Het toeristen centrum voor de Salar de Atacama, het bestaat uit hostels, restaurants, toeristenshops en reisbureau’s. We boeken daar een 4 daagse Tour naar Bolivië

 

 

Zelf staan we op een, weer zeer, eenvoudige camping in het centrum met een eigenaar die alles goed vind, ook dat we daar de auto laten staan tijdens ons Bolivia bezoek.

 

Voor we vertrekken hebben we een dag tijd om de Salar de Atacama te bekijken.

We laten ons drijven in het zout meertje, fotografen de flamingo’s bij het Laguna Caixa doen onderweg de was, want dat mag niet op de camping vanwege water sparen.

Nadat we terug zijn gekomen van Bolivia komen op de camping waar onze auto nog braaf staat te wachten.

We besluiten verder de gaan omdat we San Pedro wel gezien hebben.

Via Calama naar het noorden richting Iquique. Alleen maar woestijn, en niet de allermooiste. Calama is een mijnsta

We gaan er aan voorbij, de komende paar honderd kilometer word het niet veel beter. Geen geschikte plek om te overnachten, en zo belanden we in Iquique waar we ons de luxe van een dag rust gunnen in een fijn hotel met blik op zee..

Iquique heeft een leuk oud centrum waar wij in een leuk restaurants gaan eten. Wordt het hoofdgerecht geserveerd bij de tafel naast ons valt Jos bijna van zijn stoel! Chips met salsa, en ze eten dat ook nog met mes en vork!!!!

Wordt het hoofdgerecht geserveerd bij de tafel naast ons valt Jos bijna van zijn stoel! Chips met salsa, en ze eten dat ook nog met mes en vork!!!! Helaas is mijn Spaans niet al te best, als ik geweten had dat zoiets op de kaart staat….Dat past ook goed bij ons luxe hotel met oceaan zicht. Na het afzien in Bolivia en een lange reis door de woestenij gunnen we ons dit

Onze laatste dag in Chili, weer een lange, zo goed als rechte weg, door de woestijn.
Dit zal zo blijven tot Lima. zoals gebruikelijk word er tussen de middag in de hitte en brandende zon nog wel even gekookt.

 

Bij de grens ging het allemaal zonder problemen en redelijk vlot. Zelfs de verzekering afsluiten voor de auto was binnen 10 minuten bekeken en koste nog geen € 7,00.
Na 45 km zijn we in Tacna. Hier blijven we vannacht en gaan morgen verder naar Arequipa.

Von Salta über den Pass Jura nach San Pedro de Atacama. Das Städtchen besteht nur aus Restaurants, Hostels und Reisebüros. Wir buchen eine 4 Tage Rundfahrt durch Bolivien aber vorher haben wir noch einen Tag um der Salar de Atacama an zu sehen. Der nächste Morgen werden wir mit ein kleinbus abgeholt die uns zur Grenze mit Bolivia bringt. nach 4 Tage kommen wir wieder zurück auf der Campingplatz und entscheiden wir uns los zu fahren, wir haben San Pedro sat.
Nun Richtung Calama, einen Minenstadt, und viel weiter weil die nächste hunderte Kilometer die Landschaft leer und Wust ist. So enden wir in ein schönes Hotel in Iquique mit Blick über die Pacific und ruhen erst mal ein Tag !

Bolivia | Salar de Uyuni

Blog Bolivia Blog South America

Bolivia | Salar de Uyuni

San Pedro : 03.01.2016

De volgende morgen om 4 uur op om de zon op te zien komen boven de Salar de Uyuni. grootste zoutvlakte van de wereld.

Helaas wolken voor de zon. Na een rondwandeling op het eiland Incahuasi genieten we van een koud picknick ontbijt.

 

Daarna gaan we over de zoutvlakte verder en maken een foto stop waar vooral de meiden zich uitleven in alle mogelijke poses en spielerei met fles en speelgoed dinosaurus.

Door de oneindige zoutvlakte verdwijnt het perspectief.

 

 

 

In de stad Uyuni nog een bezoek aan het trein kerkhof, dan brengen we de zussen naar het vliegveld en gaan naar het reisbureau en nemen afscheid van onze chauffeur.

Uyuni maakt zich klaar voor de Dakar rally die daar over een paar dagen komt.

Een paar uur later gaan we verder met een nieuwe auto en we bereiken deze middag het hoogste punt van de tour namelijk 4950m. Tegen de avond bereiken we ons laatste hostel deze ligt ook boven de 4000m, het beste van allemaal, voor een korte nacht. De volgende morgen om 5 uur vertrekken zodat we op tijd aan de grens zijn waar de volgende groep  klaar staat. Wij gaan met de bus weer naar San Pedro terug.

 

 

Der Kleinbus holt uns ab und bringt uns zu Grenze Bolivien, wo wir umsteigen in 6 Personen Geländewagen. Mit uns sind 2 nette Mädels aus München und 2 aus USA. Wunderschön ist der Landschaft, Lago Blanca, Lago Verde und Lago Colorado, alle mit Flamingos, die Farben kommen von die Mineralien und Algen im Wasser.
Wir übernachten in ein sehr einfache Unterkunft , 6 Bett zimmer und keine Dusche. Am nächsten Tag weiter, genau so schön und enden im Salzhotel in San Juan.
Um 5 morgens dann zur  Sonnenaufgang über der Salar de Uyuni, aber, Wolken …
Frühstück in die Kälte, danach Foto Spielerei auf der Salar. 
yuni Fahrer und wagen gewechselt haben, fahren wir wieder loss. Uyuni bereitet sich vor für der Dakar Rally die in einige Tage vorbei kommt.Nachdem wir der Züge Friedhof in Uyuni besucht haben, die beide USA mädels zur Flughafen gebracht und in U
Noch eine Übernachtung und wieder früh auf damit wir rechtzeitig an die Grenze sind wo der nächste Gruppe wartet.

Bolivia | National reserve Eduardo Avarua

Blog Bolivia Blog South America

Bolivia | National reserve Eduardo Avarua

San Juan : 02.01.2016

Onze reis door Bolivia ondernemen we vanuit San Pedro de Atacama in Chili, we hebben besloten dit deel van de reis niet met onze eigen auto te doen maar georganiseerd.

De reden hiertoe is de kans op slecht weer (El Nino), de route die slecht of helemaal niet is aangegeven en dat het erg moeilijk of geheel onmogelijk is voor buitenlanders om in Bolivia diesel te kopen. hoorden van meerdere buitenlanders dat er tot wel 25% water was toegevoegd aan de diesel (Bolivianen rijden uitsluitend benzine auto. We boeken in San Pedro een 4 daagse tour door het Nationaal Park Eduardo Avarua en de Salar de Uyuni

 

Op oudejaarsdag worden we opgehaald en naar de grens met Bolivia gebracht.
De grenspost met Bolivia is een schuurtje hoog in de bergen.We krijgen nog een ontbijt en dan gaan we met een 6 persoons  landcruiser verder. Onze mede reizigers zijn 4 nette jonge dames, 2 uit München en 2 zussen uit de USA.

De Amerikaanse dames moeten 160 dollar per persoon betalen voor een visum

Deze dag zien we Lago Blanca, Lago Verde en Lago Colorado.Ze hebben ook werkelijk deze kleuren, dat komt door de mineralen en algen in het water

Flamingo’s maken het plaatje kompleet. Het landschap is onbeschrijfelijk en adembenemend mooi.

 

We overnachten in een zeer eenvoudig onderkomen op 4200m,  het is s’avond erg koud en natuurlijk is er geen verwarming, we delen met zijn zessen de kamer en verfrissen ons met vochtigedoekjes.

De kachel zou het moeten doen voor een warme douche maar zoals je ziet is het beter dat we het niet hebben geprobeerd die aan te steken.

 

 

De tweede dag verder door het prachtige landschap met
meer meren en flamingo’s. Ook zien we nog een vulkaanlandschap met geisers en veel geblubber.

In San Juan overnachten we in een zout hotel, op de vloer zout, de wanden zout, het bed, de tafel en banken zout.