Frans Guyana | Saint-Georges

Blog Frans Guyana Blog South America

Frans Guyana | Saint-Georges

Saint Georges : 27.12.2013

Met de veerboot over de Marowijne rivier naar Saint-Laurant du Maroni, door gereden naar Awala Yalimapo, naar het strand waar de Leatherback Schildpadden van Februari tot Augustus hun eieren leggen. Wij vinden alleen lege schalen. Tot en met eerste kerstdag lekker uitrusten en uitwaaien, want dat doet het hier…

De kerstdagen uitgerust en uitgeziekt, ik, Marja, was snip verkouden. Alleen overdag kwamen er mensen aan het strand. ’s Avonds hadden we de zee weer voor ons zelf, alleen de Franse buurman in de cabines vlak bij ons kwam af en toe een praatje maken. Hij was hier om deze dagen te gebruiken om tot zich zelf te komen, kracht te putten uit de natuur, biddend staan in de zee en daarna een te worden met de bomen door ze te omarmen…..

In Kourou een bezoek gebracht aan het museum bij de lanceerbasis van het europese ruimtevaart project ESA.

Guyana bestaat grotendeels uit oerwoud en er wonen weinig mensen, je komt hier om van de natuur te genieten.

Jos zag ze vliegen… papegaaien, en we zagen een visser een meerval uit de kreek halen waaraan wij stonden van wel 75 cm.

Het kust gebied bij Cayanne is heuvelachtig. De stad zelf heeft geen bijzonderheden. Wij genieten hier even de (te dure) luxe van een bed en een bad.

 

Morgen willen we verder naar de Brasiliaanse grens, maar of we dat in een keer halen?
We zijn hier in Frankrijk en de pompbedienden staken……

Muggen… ook hier zijn die in grote getale aanwezig, en vooral als je in de natuur leeft zijn er altijd situaties dat zij sneller zijn dan jij. Mijn stoel is bekleed met grof geweven stof, ook daar en door mijn kleding steken ze zonder problemen zodat mijn zitvlak er nu uitziet als een krentenbrood!!!

Van Cayenne naar de grens over de, naar onze mening, mooiste verharde weg van dit land.Heuvel op, heuvel af, bocht links, bocht rechts, het is net een “alpenstrasse” maar dan door het oerwoud.

Aangekomen in Saint-Georges, het grensplaatje aan de rivier, eerst maar eens rondgekeken. Gelijk bij binnen
komst komen er allemaal mannetjes op je af die je per boot de grens over willen brengen. Maar helaas wij hebben ook nog een auto en die past daar niet op. Maar we moeten wel met een boot over want de nieuwe brug, die al twee jaar klaar is, heeft nog steeds aan de Braziliaanse kant geen aansluiting. Dus maar een beetje rond vragen, er wordt een jongen opgezocht die wat Engels spreekt en na enig hen en weer blijkt dat we naar de overkant moeten naar de man van de veerboot en met hem afspreken dat hij morgenvroeg ons ophaalt. Zo gezegd zo gedaan.

Toen op zoek naar een slaapplaats, ook maar eens iemand aangesproken, en ja, hij had buren die hangmat slaapplekken verhuren en bij hun konden we op het erf staan.

De andere morgen eerst bij de Franse douane langs, die hadden er geen probleem mee dat we vertrokken. Toen naar de veerboot aanleg plek, daar stonden al een paar auto’s te wachten, wat ons deed vermoeden dat hij zo wie zo elke morgen komt en wij er niet per se naar toe hadden gemoeten. Maar goed, zeker is zeker. Fijn dat er meer auto’s waren want hoe meer er mee gaan hoe goedkoper. Toch nog € 80,– Jos mocht met de auto op de grote boot, ik met de andere passagiers met een kleine snelle.

Suriname

Blog Suriname

Suriname

Commewijne : 24.12.2013

We zijn zaterdagavond aangekomen op het vliegveld Zanderij. Assis een medewerker van Ricky heeft ons van het vliegveld afgehaald en ons verteld dat vandaag het inklaringsbedrijf de auto heeft vrij gekregen van de douane en dat hij al bij de garage van Ricky staat. Ricky heeft ons uitgenodigd de eerste nacht in zijn huis in het plaatsje Groningen te overnachten.

Bolletjesslikkers

We hebben met meerdere mensen gesproken over de bolletjesslikkers, het is namelijk zo dat iedereen wel mensen kent die simpel gezegd, cocaïne smokkelen naar Nederland, het is hier  een normale gebeurtenis waar niemand vreemd van opkijkt. De mensen staan er voor in de rij. Ze krijgen er ongeveer € 6000,—voor. Daarvoor moeten ze wel 1 kilo bolletjes slikken.

Niet alleen jonge mensen maken de overtocht, een Lutherse predikant kende in zijn parochie een oudere vrouw van 68 jaar die meerdere keren de tocht had gemaakt.

Ricky vertelde dat op een van z’n vluchten naar Amsterdam van circa 250 passagiers er 52 door de douane in Amsterdam werden uit  gehaald en dat er na de scan bleek dat er 51 hadden geslikt ,Kun je raden wie niet!

De ironie is dat de grote Japanse autofabrikanten aan dit smokkelen het meest verdienen  want het geld gaat direct naar nieuwe Japanner. Als we onderweg  voor een eenvoudig hutje een glimmende Japanner  zien staan zeggen we ; een bolletjesslikker.

Het westen

De volgende dag  de auto ingepakt en dan op weg naar Nickerie een plaats aan de monding van de Corantijn rivier op de grens met Guyana. De streek hier is bekend van de rijst velden en wordt bewerkt door voornamelijk Hindoestanen. Het landschap onderweg is van een vlakke schoonheid.

 

 

 Paramaribo

Tijdens een tropische regenbui de bezienswaardigheden van Paramaribo bekeken, Fort Zeelandia, de Waterkant, de oude houten huizen in de binnenstad en imposante houten kathedraal.

 

 

Het Binnenland  

De Highway naar het zuiden, niks geen avontuur, het asfalt strekt zich uit tot aan de zuidpunt van het „van Blommestijn meer“. Gelukkig mogen we 13 km piste rijden, de Brownberg op, het is een nationaal park waar op de top het „Resort“ ligt. Onze eerste nacht in de auto met een heerlijke blik over het stuwmeer.

De volgende morgen koffie gemaakt bij Tonka eiland. We wilden binnendoor naar Afobaka maar deze weg was afgesloten, moesten we toch weer over het asfalt naar de stuwdam.

Nu staan we op het  „Adventure strand“ van Berg en Dal aan de Suriname rivier,  helemaal alleen…De volgende morgen naar Joden Savanne, om daar te komen moet je over de Suriname rivier,

er gaat een nieuwe weg naar een nieuwe brug maar net voor de brug houd het asfalt op en moet je naar een veer. Ongeveer twee jaar geleden, de brug was net klaar voer ’s avond een dronken bootsman met zijn boot tegen de brug en drie wegdelen plus de gezonken boot liggen nu in het water. Om kosten te sparen hadden ze de doorvaar bescherming weg gelaten. Nu is de brug kapot en de ( Surinaamse) aannemer failliet. Het goede nieuws is dat Ballast Nedam binnenkort een nieuwe brug gaat bouwen.

In Joden Savanne zijn nog de resten van de Synagoge en het kerkhof uit het midden van de 17e eeuw.

De uitvoerpapieren van de auto.

De inklaarder , Rabin, moest voor het invoeren van onze auto in Suriname een grote borgsom storten die hij natuurlijk graag terug wil. Daarvoor hebben wij van hem de papieren nodig om die bij de douane bij de uitreis af te laten stempelen. Ricky probeert de hele week al hem te bereiken, wij dus maar weer naar Ricky om te kijken waar wij Rabin kunnen treffen. Eindelijk zaterdag morgen

zien we elkaar bij hem thuis in Paramaribo. De papieren liggen dan natuurlijk nog in zijn bureau maar hij zal zorgen dat ze aan het eind van de middag bij hem thuis zijn. Hebben we al gegeten?, nee, hij belt zijn moeder of het goed is dat hij komt en twee gasten meeneemt, want we moeten natuurlijk het goede Surinaamse eten proeven. Na de heerlijke maaltijd wij maar weer de stad in om de tijd te doden tot vijf uur. Ja het is gelukt we hebben de papieren!

Het Oosten: Commewijne

De brug over naar de het district Commewijne, we mogen overnachten bij vrienden van Ricky’s ouders.

Meneer en mevrouw Saimbang begroeten ons hartelijk en hebben spannende verhalen te vertellen. Meneer Saimbang was werkzaam bij de overheid, heeft vele jaren in het Brokopondo district gewerkt en woonden in de tijd van de binnenlandse oorlog ( tachtiger jaren) in Albina waar hun huis op een dag precies tussen de strijdende partijen stond en werd beschoten terwijl zij thuis waren. Na nog zes jaren in Indonesië is hij nu met pensioen en terug in hun oude huis.

In Commewijne waren de plantages. Nu allemaal niet meer in bedrijf. Op Marienburg, een suiker plantage, staan nu nog de ruïnes van de suiker en de rum fabriek. Een oude Javaanse oud werknemer heeft ons alles laten zien. Meneer Jos,  mevrouw
Marja, kijk dit is het resultaat als je zelf de baas wilt zijn…Via Fort Amsterdam  naar de koffie en cacao plantage Peperpot. Van het zelden laken een pak, alleen nog  fabriek resten en een schilderachtig bewoonde kampong.

Terug bij de Fam. Saimbang was het een gezellige drukte, veel familie en veel lekker eten! Zo hoort het in Suriname.

 

Na een hartelijk afscheid richting grens. Daar aangekomen de papierkraam zonder problemen afgewerkt. Wel moest de chef zelf daarvoor komen maar Rabin krijgt zijn borg terug (hopen wij).

Wie gewünscht stand das Auto bei Ricky zu Hause. Zu erst sind wir nach Nickerie gefahren, hier wird Reis angebaut durch Surinamer von Hindustanischer herkommst.
Auf eine schöne neue Asphalt Straße Südwärts zum Brokopondo Stausee. Oben auf der Brownsberg zum ersten mal im Auto übernachtet mit herrliche Blick über der See.
Paramaribo, der Hauptstadt, hat eine schöne Altstadt mit Holzhäuser und einen Kathedrale  aus Cedernholz, Fort Zeelandia und einen Palmengarten. Am letzten Tag die verlassene Plantagen und Fort Nieuw Amsterdam besucht. Die Grenze mit Französisch Guyana ohne Problemen mit die Fähre überquert .